Al ruim voor de opening is het druk rondom het speelveld aan de Loenermark 317. Leerlingen van een nabije basisschool, die straks een eerste wedstrijd mogen spelen op het nieuwe veld, rennen de adrenaline uit hun lichaam, gadegeslagen door buurtcoaches, pers, genodigden en vele andere kinderen.

Vier jochies – hooguit twaalf – staan voor me, bij de hoek van het veld. Ze balen, eigenlijk hadden zij ook willen schitteren tijdens de openingswedstrijd van scholieren op het veld. Dat de Ramadan net is begonnen deert ze niet, energie genoeg. Tot gisteren waren zij blijkbaar de baas op het vandaag immens populaire veldje.

Aan branie geen gebrek. Niet zo lang geleden wonnen ze nog een sportieve prestigestrijd van vier middelbare scholieren, uit een andere wijk in Noord, vertellen ze met aandoenlijk stoere trots. Als ik vraag wie de beste is, wijzen drie jongens naar hetzelfde vriendje. Hij wijst naar zichzelf en roept daar luid ‘ik!’ bij, mocht daar tóch twijfel over bestaan. Heerlijke bravoure. Als ik hem mag geloven, beheerst hij de panna, akka en is hij perfect tweebenig. Als zijn vriendjes moeten lachen, heeft hij het zelf ook door.

De naam Kluivert doet bij één van hen in de verte een belletje rinkelen: “Mijn vader was volgens mij vroeger een vriend van hem.” Een ander twijfelt: “Hij was toch bondscoach van Indonesië?” De overige twee zwijgen. Dat de oud-spits enkele blokken verder opgroeide in de Naardermeerstraat wisten ze niet, maar wordt met een grijns bevestigd door een passerende vrouw.

Als het officiële deel van de opening begint en Kluivert geïnterviewd wordt, zijn de vier opgeschoten jochies al weg. Dat een veldje naar hem wordt vernoemd, vindt de spits ‘fantastisch’. Zijn eigen voetbaldroom begon ook ooit op straat. Kluiverts advies voor de ongeduldig op de aftrap wachtende kids: “Veilig en respectvol met elkaar spelen is het belangrijkst. Zo versterk je elkaar, groei je naar je doel aan de horizon en wie weet komt je droom uit.”

Ajax’ technisch directeur is populair. Hij begroet oude vrienden, poseert geduldig voor menig selfie. Vele ogen volgen zijn stappen.

Ook Jordi Cruijff is deze zonnige maar frisse middag present. Ajax’ technisch directeur is populair. Hij begroet oude vrienden, poseert geduldig voor menig selfie. Vele ogen volgen zijn stappen. Cruijff zelf blijft bescheiden, heeft voor iedereen tijd en geniet zichtbaar mee.

Als Kluivert klaar is, krijgt Cruijff de microfoon. Het is meteen stil aan de Loenermark. “Iedereen weet: voetbal was de passie van mijn vader, maar de Foundation had zijn hart. Hij vond het heerlijk om kinderen samen te zien genieten. Ongeacht afkomst of geloof. Lekker samen, op goede dagen, soms met regen. Enjoy it! Dit veldje is voor jullie,” richt hij zich tot de jeugd.

Als de officiële opening voorbij is, wandel ik terug naar mijn auto. Dit is voor mij geen onbekend terrein. De grootouders van mijn vrouw woonden tientallen jaren in de aangrenzende galerijflat. Meer Amsterdams kon je ze niet krijgen, denk ik. Lief, grappig en goedgebekt. Oma Riek werd 88, opa Frans 96.

Op verjaardagen in het knusse flatje kreeg ik steevast twee opmerkingen: ‘Wees zuinig op je meissie’ (oma) en ‘hoe gaat het met de club?’ (opa), waarmee hij uiteraard Ajax bedoelde. Hun zoon, Henk, speelde in de jaren zestig bij Ajax, kort met Cruijff. Neef Niels, spits, eindigde in de jaren tachtig in Ajax 2, achter Hennie Meijer en Frank Stapleton.

Terwijl herinneringen aan de Amsterdamse gezelligheid van weleer door mijn hoofd schieten, schrik ik van gebonk op het raam van de portiekhal als ik de galerijflat passeer. Vier paar pretoogjes kijken me aan. Het zijn de vier jochies die ik eerder sprak.

Ze vervelen zich zichtbaar, hun fatbike staat pontificaal binnen voor de liftentree geparkeerd. Morgen wordt hun dag, bedenk ik me. Misschien straks al, als de hele Cruijffkaravaan weer is vertrokken. Dan zullen ze het Kluivertveldje op hun eigen manier inwijden. Strijdend om de sportieve eer, uitdagers trotserend, pingelend, vernederend met panna’s en akka’s, om zo te laten zien wie de baas blijft op het veldje.

Opa Frans had het vanaf zijn balkon in het zonnetje heerlijk kunnen bekijken. 

Aanbevolen

Lego-bouwers Johan Cruijff Arena: ‘Deze aandacht hadden we nooit verwacht’