Amrabat ziet voetbal veranderen: ‘Je moet lijden, vechten, bikkelen en atletisch zijn’

• Stem hier op jouw Ajacied van de Wedstrijd

Liefst vijf jaar won Ajax in eigen huis niet van AZ. In Alkmaar waren de resultaten niet veel beter. Amrabat was ervan op de hoogte. “We wisten dat dit speelde en dat de laatste zege op AZ lang geleden was, maar dit was voor ons gewoon een belangrijke wedstrijd die we wilden winnen. Opluchting is niet het juiste woord, maar we zijn wel superblij.”

Ajax kreeg het zeker niet cadeau. Het bleef spannend tot het einde. De Ajacieden moesten bikkelen, met Amrabat voorop. “Aanvallend voetbal is veranderd. Je moet lijden, vechten, bikkelen en atletisch zijn. Daar moet je in mee. Als je op deze manier kan winnen, is dat ook knap. Dat je niet top speelt, maar toch wint. Dat geeft een boost en vertrouwen.”

Amrabat weet dat het spel van Ajax te wensen overlaat, maar ook dat het pakken van punten belangrijk is. “Ik schrok niet van ons eigen spel, maar het moet wel beter. Dat is duidelijk. Er waren dit seizoen ook wedstrijden waarin we beter waren dan de tegenstander, maar uiteindelijk met lege handen stonden. Als we het hele jaar op deze manier spelen en telkens met 1-0 winnen, teken ik daarvoor.”

Omdat Feyenoord eerder op de zaterdag gelijkspeelde tegen Fortuna Sittard (1-1), is het verschil met de koploper nog maar één puntje. “We kijken allereerst naar onszelf, maar zo’n uitslag is altijd welkom, want daardoor lopen we in. We waren gemotiveerd, maar dit gaf extra motivatie. Je weet: als we winnen, doen we uitstekende zaken. Of ik ons als titelkandidaat zie? Ja,” zo is de middenvelder duidelijk.

Een domper was het wegvallen van Julian Brandt. Zijn blessure lijkt gelukkig mee te vallen. “Julian is een topspeler. En als je een topspeler weghaalt, voel je dat. Hij is een van onze natuurlijke leiders. Niet per se in het schreeuwen of coachen, maar wel in zijn spel. Hij is ontzettend slim, weet wanneer je moet inhouden, doorstappen of passen. Hij ziet de ruimtes en oplossingen. Het is lekker zo’n speler in je team te hebben, want je kunt de bal altijd kwijt. Als Julian er niet is, moeten we dat als team oplossen.”

Het scheelde niet veel of Amrabat had zelf ook niet op het veld gestaan, zo verklapt hij. “Dat ik het negentig minuten volhield, is een wonder. Het schoot vrijdag tijdens de training in mijn lies. Daar heb ik nu last van. Ik speelde op één been, haha! Ik wist hoe belangrijk deze wedstrijd was.”

“Het is ook een signaal naar mijn medespelers,” vervolgt Amrabat. “Het teambelang komt altijd boven het eigen belang. Het is niet zo dat je met een blessure moet voetballen, maar je moet wel het maximale proberen. Je moet solidair zijn aan het team en jezelf daar soms voor wegcijferen. Als je kampioen wil worden, is dat heel belangrijk.”

Met de winter op komst, is het sowieso de tijd van blessures, pijntjes en uitvalbeurten. “Het gebeurt in deze periode overal. Dat is inherent aan topvoetbal en dit programma. Dat hoort er helaas bij. We moeten het zo goed mogelijk proberen te managen. Tot nu toe waren het bij ons meer pechblessures en niet per se overbelasting. We zijn best fit, maar kunnen nog fitter en sterker worden.”

Precies daarin kan Amrabat met zijn ervaring een rol spelen. De middenvelder gaf al eerder aan te willen helpen, zonder de betweter uit te hangen. “We hebben een bewuste groep. De jongens luisteren en er zit bij hen een goede kop op. Ik probeer ze te ondersteunen, maar het is niet zo dat ik ze aan hun oren moet trekken. Ze weten wat er wordt gevraagd.”