Reisverslag Sparta-uit: nonchalante en frustrerende driepunter

• Stem hier op jouw Ajacied van de Wedstrijd

Het wordt mijn elfde editie van Sparta-uit. Van de tien eerdere edities won Ajax er zes. Twee keer werd het gelijk en twee keer werd er verloren. We maakten er vorig seizoen ook de 7-2-bekerzege op Excelsior Maassluis mee. Nu is het zaak om, na de mooie zeges op FC Groningen en Atalanta Bergamo, de serie uit te bouwen.

De 31 kilometer tussen de Reeuwijkse Hout en Het Kasteel leggen we af in een dik halfuur. De aankomst van het eerste cluster is gemoedelijk. Even lijkt het alsof er niet één middelvinger naar ons wordt opgestoken. Gelukkig trotseert de bestuurder van een donkergrijze Nissan de herfstige omstandigheden. Hij maakt dapper zijn raampje open en lijkt een ‘wankergebaar’ te maken. Of hij balde zijn vuist en kwam erachter dat het koud was.

Het uitvak van Het Kasteel is top. Wat mij betreft komt-ie samen met Fortuna Sittard op een gedeelde eerste plaats. Geen net, geen wand en vrij zicht. Gewoon zoals het zou moeten. Omdat we zo vroeg zijn, hebben we ruim te tijd de catering en de sanitaire voorzieningen te gebruiken.

In de rij voor de pisbakken wordt er lekker geklaagd. Over het niveau van bepaalde keepers van Jong Ajax en over het gebrekkige aantal van vijf pisbakken. Een derde wachtende doet hardop de suggestie dat Sparta een ideeënbus op zou moeten hangen. Kortom: de sfeer is gezapig en nonchalant.

Weer een fantastische actie. Niets dan respect. Het Rijksmuseum zou er een tentoonstelling aan moeten wijden.

Bij de opkomst van de spelers gaat er een doek over het vak heen. Op het moment dat het doek van boven naar beneden rolt, gaan tientallen zwarte choreovellen de lucht in. Over de balustrade hangt een zwart doek met witte letters en de tekst ‘De liefde van ons leven’. Het doek beeldt een in Ajaxshirt gehulde jongen uit die het Ajaxlogo op zijn borst vastpakt en kust. Weer een fantastische actie. Niets dan respect. Het Rijksmuseum zou er een tentoonstelling aan moeten wijden. En ik overdrijf niet eens.

Aan de overkant van het stadion, in de hoekvakken 16b en 17a op de Denis Neville-tribune, waar de in 2009 opgerichte ultragroep Spangenaren staat, zien we dit jaar geen actie. Of die is alleen zichtbaar geweest toen ik een doek voor m’n gezicht had.

Ajax begint slap aan de wedstrijd. Gelukkig maakt Danny Makkelie het makkelijk onze frustratie op hem af te reageren. Een bal die tegen de cornervlag over de zijlijn gaat, mag door een speler tien meter verderop worden ingegooid. Een vrije trap van Ajax daarentegen moet opnieuw, want de bal lag een meter te ver naar rechts. Ook mag een Spartaan de bal meermaals wegtrappen zonder een kaart te krijgen. Makkelie geeft Tolu Arokodare nog net geen geel voor het lopen zonder shirt dat door drie tegenstanders op kwaliteit wordt getest.

Maar erger dan de scheids, zijn de elf in het zwart met oranje gehulde Ajacieden. Tussen al het balverlies en de nonchalante passjes door, wordt een heerlijk balletje van Julian Brandt door Abdellah Ouazane in de verre hoek geschoten, maar verder lijken de elf op het veld vooral toeschouwer van een slecht schouwspel.

Zelfs met wisselen lijkt Ajax het niet te weten. Wijndal staat liefst tien minuten klaar om in te vallen, terwijl Leonardo erin lijkt te komen, maar zich weer mag aankleden

De volledig te verwachten gelijkmaker valt vlak voor rust. Waar je vervolgens bijna uitgaat van een 2-1-achterstand, daar denkt Tolu er anders over. Hij schuift in de blessuretijd – waar mogelijk – nog nonchalanter de 1-2 in het verre hoekje.

Waar ik de tweede helft naar kijk, is echt Ajaxonwaardig. Ik zie ballen weggegeven worden waar je in de reserve vijfde klasse direct voor wordt gewisseld. Zelfs met wisselen lijkt Ajax het niet te weten. Owen Wijndal staat liefst tien minuten klaar om in te vallen, terwijl Marcos Leonardo erin lijkt te komen, maar zich weer mag aankleden. Het enige wat wel goed gaat, is dat Daley Blind weer fit is en minuten pakt.

Het uitvak weet zich ondertussen geen raad met de situatie. Een deel probeert de elf op het veld vocaal over het dode punt heen te helpen. Een ander deel staat vloekend om zich heen te kijken. Weer een ander deel staat de minuten af te tellen. Alleen de laatste tien minuten gaat het met vlagen massaal. Ik zou hier bijna een stuk schrijven over een bruin café, maar in een gemiddeld bruin café is het tenminste nog lekker warm.

Ik heb geen idee hoe het kan dat Sparta de gelijkmaker niet achter Marc ter Stegen werkt, al dragen zijn goede reflex en het lang blijven staan daar zeker aan bij. Wonder boven wonder blijft bij 1-2, dus pakken we de derde zege in acht dagen en zoeken we rond 19.30 uur opgelucht onze auto op de donkere parkeerplaats in Reeuwijk.

Op naar zaterdag. Op naar AZ-thuis.