De statistieken spreken voor zich. Van de zeventien voorgaande bezoekjes aan Alkmaar, won AZ er acht. Drie keer werd het gelijk. Ajax won zes duels. Van de afgelopen tien potjes tegen AZ – uit en thuis – won Ajax er precies nul. Vier daarvan speelden we in Amsterdam. Dankzij het jaarlijkse uitduel in het KNVB-bekertoernooi speelden we zes van de laatste tien potjes in Alkmaar, waaronder de blamerende 6-0. 

Karma vindt blijkbaar dat ik te negatief ben over de vervoersregelingen van tegenwoordig, want ondanks dat ik met een plusje op mijn uitkaart een week de tijd heb een wedstrijdkaartje te scoren, doe ik dat meteen zodra de verkoop start. Pas na het afrekenen zie ik dat ik een buscombikaart heb gekocht.

Zodoende vertrekken we al om 10.15 uur in de richting van de omwisselplek in Uitgeest, om daar twee uur en een kwartier later te arriveren. Van de 750 kaarten die over de digitale toonbank gingen, werd er door 285 Ajacieden 14,74 euro afgerekend voor de autocombi. De overige 465 kaarten gingen voor 32,98 euro over de toonbank voor de buscombi.

Om 13.12 uur – ja, zo laat is het echt – rijden de bussen weg. De overige vier inzittenden van de auto die me naar Uitgeest bracht, letten wel op en kochten gewoon een autocombiticket. Zij staan dus nog wat langer in Uitgeest en kijken de wegrijdende dubbeldekkers na.

Gelukkig heeft busje Leiden nog een plek en wordt ik – ik overdrijf niet – met een ovationeel ontvangst welkom geheten, om een kwartiertje later bij het Afas Stadion te arriveren. Daar rijden de bussen de bussluis binnen. Achteruit inparkerend houden ze supporters nog een kwartiertje vast. Als alle bussen netjes staan opgesteld, lopen ze een voor een leeg.

Vanaf de rand van het hoger gelegen uitvak worden de slierten naar beneden gebracht, waardoor het hele uitvak verandert in een wit-rood-witte vaan.

De toegangscontrole gaat in twee delen. Eerst worden we gefouilleerd, om daarna de tickets te scannen. Als de steward die mij fouilleert een zak honingdrop ontdekt, vraagt hij quasinonchalant of er vuurwerk in zit. Ik denk nog aan een grapje over honey badgers, maar besluit ‘nee’ te zeggen en wandel het vak op.

Ik bestel een koffie en zie de tifoboys druk in de weer met witte en rode stroken die het vak op worden gedragen en op de bovenste rijen worden neergelegd. Er wordt vlak voor de aftrap wordt nog wat organisatorisch geïmproviseerd. Omdat AZ vrijwel nooit de hele capaciteit van het uitvak beschikbaar stelt, is bij vrijwel elke club die langskomt de rechterbovenhoek – gezien vanaf het veld – leeg.

Dat betekent dat de tientallen witte en rode slierten niet kunnen worden doorgegeven, maar dat Ajacieden met het uiteinde van een sliert in hun handen en met grote passen de rijen van boven naar beneden lopen. Vanaf de rand van het hoger gelegen uitvak worden de slierten naar beneden gebracht, waardoor het hele uitvak verandert in een wit-rood-witte vaan. Gewoon weer een prima tifo.

Naast me wordt geopperd de slierten vast te houden, zodat we de wedstrijd niet hoeven te bekijken. Maar als de slierten dan toch de gracht in worden gewerkt, blijkt AZ dat al voor ons te hebben geregeld. De georganiseerde pyro zorgt voor een nog dikkere mist dan die de weergoden voorspelden. De aftrap laat even op zich wachten.

Ik blijf het bijzonder vinden dat clubs wel vuurwerk mogen gebruiken en supporters niet. Dan geef je als bond dus toe dat niet vuurwerk het probleem is, maar het verkeerd gebruiken ervan. Als dat zo is, ga dan gewoon met supporters in gesprek. Neem een voorbeeld aan België en zet een eerste stap in echte normalisatie. 

Door de late gelijkmaker is de stemming in het uitvak wisselend. Frustratie, boosheid en opluchting zijn de meest voorkomende emoties.

Helaas voor m’n ogen en m’n humeur trekt de rook weg, waardoor ik me de volle negentig minuten boos maak om het spel van Ajax. We zingen de frustratie over de slordigheden, het gebrek aan creativiteit en de domme keuzes van ons af. Gelukkig is AZ de eerste helft bijna net zo slecht. Maar de thuisploeg weet, net zoals wij, dat Ajax na rust traditioneel nog slechter speelt.

En dus kan Wouter Goes net na rust en van een meter of twee volledig vrij de 1-0 binnenwerken. Gelukkig wordt de 2-0 afgekeurd en kopt Kian Fitz-Jim op aangeven van Oliver Edvardsen in blessuretijd de 1-1 binnen. Niet verloren, maar zeker niet gewonnen. Dat betekent dat AZ nu de club is met de langste reeks zonder nederlaag tegen Ajax. Elf wedstrijden op rij – uit en thuis – niet van een tegenstander winnen, is Ajaxonwaardig. Punt. 

Door de late gelijkmaker is de stemming in het uitvak wisselend. Frustratie, boosheid en opluchting zijn de meest voorkomende emoties. Een slap applausje volgt richting de spelers. Op Wout Weghorst na, want die is dan al misbaarmakend onderweg naar de kleedkamer.

Als de rest van de spelers ook afdruipen, zoek ik de auto op die mij op de heenweg naar Uitgeest bracht. Daar constateren we dat het klopt wat ik vorige week schreef. Stop maar met praten over de tweede of zelfs derde plek. We staan drie punten achter op Feyenoord en vijf verliespunten op NEC. Laten we ons maar bezighouden met zaterdag van Fortuna Sittard te winnen en een serie neer te zetten.

Dan zien we halverwege mei wel welke plek dat op de ranglijst oplevert.