Verslag roadtrip Herning: ‘Tofu, Tofu, Tofu!’

• Ajax Life Podcast #266: Special - Vragenvuur voor Wijndal en Bounida

Volgens de routeplanner is het vanuit Amsterdam 8 uur en 51 minuten rijden naar Herning. We zijn de A10 nog niet opgedraaid of Lindy vraagt of het nog ver is en waarom Herning niet op de borden staat. Ze moet ook plassen, heeft honger, is misselijk en weet zeker dat we helemaal verkeerd rijden. Ik stel haar gerust dat ‘Hengelo’ wel op de borden staat. Dat lijkt in de verte op Herning.

Sowieso volgen de flauwe grappen vanzelf als je dik acht uur in een auto zit. We passeren een bordje met daarop de tekst ‘Pech? Bel 112’. Dat kun je ook op Ajax plakken. Mogen we bellen als Ajax pech heeft? Nog iets verderop staat langs de weg in graffitiletters ‘Tofu’ geschreven. Dan volgt natuurlijk al snel het ‘Tofu, Tofu, Tofu!’

De eerste stop is op de grens met Duitsland bij Bad Bentheim. Daar scoren we een broodje bij een tankstation. De ene strontchagrijnige meneer maakt mompelend koffie, de andere strontchagrijnige meneer vraagt mompelend geld voor de verder totaal niet schoongemaakte toiletten. Ze zouden broers kunnen zijn.

Het mooie van zo'n autorit is dat je onderweg door territoria van voetbalclubs rijdt. Zeker in Duitsland is dat heerlijk zichtbaar. Het past bij de cultuur. Er doemt overal graffiti op. Dat begint in Nederland bij FC Twente, maar over de grens is het niet anders. We rijden van het gebied van VfL Osnabrück door naar het gebied van SV Werder Bremen. Paars verandert plots in groen.

Het is alsof ze hebben afgesproken: vanaf hectometerpaaltje X is het gebied van ons. Het gebied tussen Bremen en Hamburg lijkt niemandsland. Of we moeten de graffiti van de Stuckenborstel Ultra’s hebben gemist. Dat kan allemaal zomaar. Uiteindelijk zien we de blauwe clubkleuren van Hamburger SV op viaducten en geluidswallen. We schieten al aardig op.

Het mooie van zo'n autotrip is dat je onderweg door territoria van voetbalclubs rijdt.

Onderhand beukt er al urenlang hiphop door de autospeakers. We luisteren naar de albums van Artifacts, Outkast, Science of Sound, CunninLynguists, Dilated Peoples en Lord Finesse. Altijd fijn als je zo lang op de weg zit en je in elk geval dezelfde muzieksmaak hebt.

We naderen de grens met Denemarken en vragen ons af of de weg daarna verandert in Lego. In Duitsland lag de weg continu open, dus we hopen niet dat we de weg in Denemarken zelf in elkaar moeten zetten...

Als we er bijna zijn, doemt een grote fabriek op met veel rook erboven. “Hier worden alle Ajaxdenen gemaakt,” weet Lindy zeker. Het zou best kunnen dat hier de Christian Eriksens, Jesper Gronkjaers en Lasse Schönes van de band rollen.

We rijden inmiddels op een werkelijk pikdonkere weg terwijl de navigatie aangeeft dat we er over veertien (mooi!) minuten zijn. Iets van een bewoonde wereld zien we echter nog niet, maar plots is daar de afslag Herning. We parkeren tien minuten later voor de deur van ons appartement. Met de tussenstops erbij deden we er uiteindelijk precies tien uur over.

We sluiten af in sportbar Bart. Daar trakteren we onszelf op bier en pizza, terwijl de Champions Leaguewedstrijden op diverse tv-schermen live zijn te volgen. Muziek uit de periode 2010-2015 schalt keihard door de speakers. Denk aan Katy Perry en Armin van Buuren. De muziek in de auto sprak me meer aan.

We hopen niet dat we de weg in Denemarken zelf in elkaar moeten zetten...

Een groepje Ajacieden komt ook binnen en gaat zitten. Er worden direct ervaringen uitgewisseld, terwijl de barman trots vertelt dat hij ook naar de wedstrijd gaat.

Ondertussen komen de herhalingen van de 0-1 en 0-2 bij Feyenoord - Internazionale voorbij op de schermen. Elk doelpunt wordt twaalf keer (we hebben geteld!) vertraagd afgespeeld. Telkens uit een compleet andere hoek. We letten vooral op de gezichten op de tribunes. Dat blijft altijd mooi.

Het centrumpje van Herning is echt piepklein, maar oogt gezellig. Zo is er een autovrije straat waar meerdere op het oog uitstekende kroegen, restaurants en terrasjes (met heaters!) zijn gevestigd. Dit heeft zeker potentie om de komende dagen vol te stromen met wit-rood-wit.

Er hangt een ongedwongen sfeer in het Deense stadje en het is in niks te vergelijken met het ronduit verhitte Split. Het gevaarlijkste wat je hier kunt tegenkomen, is een wolf. Niet voor niets staat dit dier prominent in het clublogo van FC Midtjylland.

Tijdens de wandeling terug naar het appartement passeren we een etalage vol stofzuigers. “Kijk, ze verkopen hier allemaal Amrabats.” Het is de laatste flauwe grap van de dag. Hoog tijd om te gaan slapen. Dan nemen we woensdag meer van Herning en de MCH Arena onder de loep.