Dus stappen we rond half twaalf met verdomd weinig vertrouwen in de auto richting Heerenveen. En met ons meer dan 1200 anderen. Er reizen 630 Ajacieden af met eigen vervoer. Ajacieden die 13,54 euro betaalden voor een kaartje. Daarnaast zijn er 620 kaarten verkocht voor de buscombi. Tickets die 31,18 euro kostten. Een verkoop die wel weer bevestigt dat het tijd wordt dat Ajax voor komend seizoen meer uitkaarthouders toelaat. 

Er zijn ongeveer tweeëneenhalf duizend Ajacieden die een kaart mogen kopen voor een landelijke uitwedstrijd. Bied EU-kaart houders de kans een foto toe te voegen en ook te kunnen kopen voor nationale uitpotjes in grote vakken.

Rond half twee sluiten we aan in de file op de A32. Afrit 11, Heerenveen-Oranjewoud, staat zo vol dat de vluchtstrook langzaam volloopt. Stapvoets rijden we de afslag af om onderaan de afrit de rotonde op te draaien. Voordat we de rotonde driekwart rond kunnen rijden richting het uitvak stapt een agent de weg op. Het lijkt alsof hij op de bussen wacht. Nadat we tien minuten stil hebben gestaan, geeft hij het op en geeft hij de rotonde vrij. Drie auto’s verder duiken de bussen op en worden we weer tegengehouden.

In totaal doen we zo’n twintig minuten over de laatste kilometer. Twintig minuten waarin we een paar meter van duizenden voorbijkomende Heerenveensupporters stil staan. Wie kwaad wil, kan makkelijk uitstappen en de confrontatie zoeken. Maar als we een paar honderd meter verderop de parkeersluis binnenrijden zijn de loopbruggetjes over het water met hekwerken afgezet. Helemaal bijzonder dat er zwarte zeilen aan zijn vastgemaakt zodat je er niet doorheen kunt kijken, terwijl je er gewoon langs kunt kijken. 

Net zo’n werelduitvinding is de parkeerkaart die we krijgen als we de parkeerplaats oprijden. Geen idee waar dat ding voor dient. Alleen auto’s die erin rijden krijgen een kaart, maar je kunt er niet op een andere manier binnenrijden. Afijn, we leggen dat uitgeprinte A4tje – waar vervolgens niemand meer naar kijkt – achter het raam en rijden naar de aangewezen parkeerplaats.

Waar iedereen dit seizoen wél vertrouwen in heeft, zijn de jongens die elke awayday weer een fantastische tifo organiseren.

We stappen uit, schudden wat handjes en wandelen het uitvak in. Het is de eenentwintigste keer dat dat ik deze trappen oploop voor een editie van Heerenveen - Ajax. Vijftien daarvan eindigden in een Amsterdamse zege. Twee keer werd er gelijkgespeeld en drie keer werd er verloren. Statistieken waar Ajax dit jaar duidelijk vrij weinig rekening mee houdt. Om me heen heerst ook verdomd weinig vertrouwen dat Ajax deze editie winnend gaat afsluiten.

Waar iedereen dit seizoen wél vertrouwen in heeft, zijn de jongens die elke awayday weer een fantastische tifo organiseren. Tientallen gasten die honderden uren stoppen in het bedenken en maken van in de verschillende uitvakken passende tifo-acties. Ook vandaag is er weer een dubbele actie. Allereerst een vakvullend megadoek met een brullende leeuw boven de Amsterdamse vlag, met een begeleidend balustrade doek met de tekst: ‘Mokum no mercy’. Nadat het doek in het midden van het vak is opgerold, vormen honderden rode en zwarte choreovellen en tientallen Amsterdamse vlaggen een zee van Amsterdamse kleuren. 

Weer twee dikke acties. Zo ongeveer het enige onderdeel van onze club dat dit jaar wél presteert, want ook in Friesland geven de elf mannen in Ajaxtenue niet of nauwelijks thuis. Waar dat in het begin van de wedstrijd nog weinig uitmaakt, wordt dat gedurende de tweede helft anders, wannneer de tussenstanden in andere stadions toch weer hoop geven. Dat is te merken aan het uitvak. Waar de eerste helft wat gelaten werd beleefd, is de steun grote delen van de tweede helft massaal. Helaas tevergeefs. 

In plaats van een stortvloed aan aanvallen of kansen, zien we alleen een stortvloed aan water. Heel veel water. Water dat voetballen onmogelijk maakt. Toch ontstaan er een paar kleine en grote kansen. Een schot van Kasper Dolberg wordt nog net tot corner verwerkt door de keeper van Heerenveen en Maher Carrizo kan ons binnen twee minuten na zijn invalbeurt de Europa League inschieten. Zijn schot mist kracht en is een makkelijke prooi voor de keeper. Verder lijkt wat zich voor mijn ogen afspeelt meer op Comedy Capers dan op een voetbalwedstrijd.

Zo ontvouwt zich een scenario dat prima past binnen dit seizoen. Een concurrent verliest punten, maar Ajax vergeet te profiteren. Dus heeft de gifbeker van dit seizoen nog één of twee slokken. In Volendam wacht donderdag het play-offduel met FC Groningen en als we die winnen volgt op zondag een finale tegen FC Utrecht of sc Heerenveen.

De selectie staat gelaten en ver van het uitvak af om de meegereisde supporters te bedanken. In het uitvak wordt wisselend gereageerd. Een deel klapt nog, terwijl een ander deel daar weer met misbaar op reageert. Nog één of twee potjes en dan zit dit seizoen erop. En eerlijk gezegd kan ik me geen seizoen herinneren waarin ik zo heb uitgekeken naar het einde ervan.

We verlaten het uitvak en gaan op zoek naar de auto. Onderweg zeggen we nog wat mensen gedag en worden de reistijden voor Volendam besproken. Want het moment dat de laatste slok van die gifbeker wordt opgedronken, wil ik daarbij zijn.  

Aanbevolen

Tifo-actie hoogtepunt van verder beschamende Ajaxmiddag