Het is de dertiende keer dat ik het MAC3PARK stadion van PEC bezoek. Van de twaalf keer hiervoor waren er tien ‘gewone’ potjes tussen PEC en Ajax. Daarvan won onze ploeg er negen en speelden we één keer gelijk. Daarnaast speelden we hier de openingswedstrijd van het Oosterenkstadion, wat meteen de afscheidswedstrijd van Jaap Stam was.

Een 3-3-gelijkspel na een mooie middag in Wezep en onder toeziend oog van Bob Haarms, die op de bovenste rij van het uitvak toekeek. De tweede was de KNVB-bekerpot tegen WHC uit Wezep. Eindstand: 1-14. We stonden na die wedstrijd nog een dik uur in de file omdat er gedoe was met Helmond Sportsupporters die waren teruggestuurd uit Enschede voor hun bekerduel.

We reizen weer met een uitverkocht uitvak af naar Zwolle. Vijfhonderd Ajacieden legden 13,54 euro neer voor een ticket voor de autocombi. Onderweg bespreken we de mentaliteit van Ajaxsupporters die veel te massaal geen kaart voor FC Groningen-uit kochten. Nu heb ik zelf dit keer geen recht van spreken, want ik ben er niet wegens werk, maar bij een nationale uitpot zijn er maar twee opties: uitverkopen of door een boycot niet uitverkopen. 

We hebben het ook over de halsstarrige houding van Ajax. Er zijn maar ongeveer 2500 nationale uitkaarthouders. Gooi die verkoop gewoon open voor bijvoorbeeld Europese uitkaarthouders. Er waren vijfhonderd Ajacieden in Bakoe die hun club graag in het hoge noorden hadden gesteund, maar van Ajax geen kaart mogen kopen. Regel dat gewoon!

We houden ons uiteraard aan de verplichte rijroute. We voeren IJsselallee in Zwolle in op de navigatie, nemen afslag 18 Zwolle-Zuid en volgen de borden Hattem/N337. We zetten de NAVIGATIE UIT – erg belangrijk, daarom staat het er met hoofdletters – en nemen op de rotonde de eerste afslag naar de IJsselallee. Na zes kilometer volgen we de twee linker rijstroken richting de Oldeneelallee. We rijden door tot de Ceintuurbaan en slaan linksaf om de borden ‘P-gastenvak’ te volgen. 

Dan slaat de paniek toe. Waar de routebeschrijving zegt dat we via de Ceintuurbaan rechtsaf de Dokter van Heesweg op moeten, stuurt een geel bord met daarop in zwarte letters ‘uitsupporters’ ons rechtsaf de Dokter Spanjaardweg op. Het hart klopt ons in de keel. Gelukkig komt het goed en komen we zonder kleerscheuren aan bij het uitvak.

Als al die ‘veiligheidsuren’ in een normaal gesprek met supporters worden gestoken, bereik je veel meer.

Daar leggen we – volgens de instructie mogen we dit niet vergeten – onze parkeerkaart op het dashboard van de auto. Dat doen we overigens niet echt, want het enige dat wel moet worden geprint bij voetbalwedstrijden zijn hardcopy kaarten. Een telefoon op het dashboard leggen, lijkt ons geen goed idee. Wel volgen de instructies van de Verkeersregelaars. Geen idee waarom dat met een hoofdletter is, maar het staat in de verplichte rijroute, dus houden we ons eraan.

De laatste hindernissen zijn de Ajaxstewards. Als ze zien dat we met vier zijn, moet een van ons in een aan de zijkant geparkeerde auto stappen, want die waren maar met z’n tweeën. We proberen nog uit te leggen dat minimaal drie personen per auto is bedoeld om het aantal auto’s te laten passen en dat vier plus twee ook zes is, maar we verliezen het van de steward, waaraan je ziet dat ze zichzelf met de seconde minder serieus genomen voelt.

Zo hebben de lokale autoriteiten overal aan gedacht en kunnen we ons veilig naar het stadion begeven. Dat je vervolgens met tientallen auto’s in de file stil staat en honderden supporters – als ze willen – uit kunnen stappen en een spontaan straatfeest kunnen organiseren, is blijkbaar een kleiner risico dan over welke weg we met tachtig kilometer per uur aan komen rijden.

Als ik naar het uitvak wandel, de poorten links en rechts open staan en PEC-supporters en Ajacieden door elkaar heen wandelen, zie je de gekte waar we als supporters mee te maken hebben. Vergeef me het cynisme. Als al die ‘veiligheidsuren’ in een normaal gesprek met supporters worden gestoken, bereik je veel meer.

Mocht je na het lezen van al dat chagrijn en cynisme nog niet zijn afgehaakt: er gebeuren ook mooie dingen in Zwolle. Als we het vak op wandelen, zien we een doek opgerold over de lexaanwand liggen en honderden witte en rode vlaggetjes over de vijfhonderd stoelen in het uitvak. Als onze supportersschare vocaal net zo goed in vorm was geweest als de tifo boys, dan hadden we elke pot met twaalf-tegen-elf gespeeld.

Bij opkomst ontrollen ze een groot wit-rood-wit doek over de lexaanwand. Links staat Captain Jack Sparrow, of iemand die er stevig op lijkt, en daarnaast staat met grote piratenletters ‘Hoist the Colors’. Ofwel: hijs de kleuren. Over het vak gaat een kleiner doek met een doodshoofd met een ooglapje en een Amsterdams hoedje. Ook zien we honderden wit-rood-witte vlaggen. Weer een geweldige actie. 

Ik ben bijna blij dat we vlak voor rust geen pingel krijgen. Anders loop je het risico dat ze nog tevreden het kleedlokaal binnen komen.

Ik ben blij dat me in het begin van deze serie is gevraagd weinig over voetbal te schrijven, al kan ik deze keer prima schrijven over wat ik in de eerste helft aan Ajaxkant op het veld zie. Dat heeft namelijk helemaal niets met voetbal te maken. Ik ben bijna blij dat we vlak voor rust geen pingel krijgen. Anders loop je het risico dat ze nog tevreden het kleedlokaal binnen komen.

Ik hoop dat er eindelijk eens iemand opstaat die de zaak daar op scherp zet. Of het is een soort masterplan om eindelijke een betere tweede helft te spelen dan de eerste. Nu was de tweede helft inderdaad minder slecht, maar we maken eigenlijk geen moment aanspraak op meer dan een punt. Het is gewoon Ajaxonwaardig. Op misschien de invallende Kian Fitz-Jim na.

Meest tekenend is misschien wel de wissel van Owen Wijndal, die ervoor kiest om niet langs het uitvak naar de dug-out te lopen. Als PEC een paar minuten later Ajaxhuurling Tristan Gooijer wisselt, krijgt deze een hartelijk applaus van het uitvak. Na de wedstrijd zijn het bankspelers Sean Steur en Anton Gaaei die het meeste aanstalten maken om naar het uitvak te lopen. De rest blijft ter hoogte van de zestienmeter staan.

Het is niet alsof we wekelijks stad en land afreizen om jullie te steunen, of zo. Het ‘Schaam je kapot’ wordt ingezet en de spelers laten zien waarvoor het woord afdruipen ooit is uitgevonden. Het uitvak wandelt met een mix van boosheid en teleurstelling het uitvak uit. In het zonnetje wordt wat nagepraat.

De hekken gaan om iets voor 14.30 uur open en we rijden Zwolle uit. Op naar FC Groningen-uit. Die zijn na vorig seizoen en eerder dit seizoen gebrand op een resultaat. Na PEC-uit ben ik nog chagrijniger dat ik die pot door werk mis. Je kunt na een nederlaag beter twee uur met gelijkgestemden in een bus terug naar Amsterdam zitten dan in de buurt van mensen die toch niet snappen wat zo’n wedstrijd met ons doet. Dan maar weer de dramatische uitvakdubbel tegen Heracles Almelo en NAC Breda.

Zin in.

Aanbevolen

‘Schaam je kapot!’