• Ajax Life Podcast #245 - Oude tijden herleven in Kras Stadion

In een hoekje van de Belgradozaal in de Johan Cruijff Arena schud ik de eerste handen, van Joke tot Jan. Ik tel zo’n 25 mensen, inclusief vrijwilligers. Het is een mooi gezelschap; overwegend zeventig-plus. De één wat stiller, de ander een spraakwaterval. Maar ze hebben allemaal hun voetbalherinneringen en hier kun je die op diverse manieren kwijt. Door anekdotes te delen en naar foto’s van vroeger te kijken. Het tempo bepaal je helemaal zelf. De blikken van herkenning zijn het mooist. Ajax laat mensen glunderen.

Initiatiefnemer Peter Nederlof heeft mijn cv bestudeerd en onderwerpt mij voor de verandering, en met zichtbaar plezier, aan een vragenvuur. Over mijn jongste jeugd aan de rand van Betondorp en in De Meer, mijn werk als sportjournalist en de boeken die ik schreef. Uiteraard is Ajax de rode draad. De voor mij waardevolle vriendschappen met Piet Schrijvers en Wim Jansen komen ter sprake, twee iconen van hun tijd die tijdens het schrijfproces door alzheimer werden getroffen. Kort daarvoor had ik mijn eigen vader verloren aan dezelfde ziekte. 
 
Het ‘ultieme fanboek’ voor kinderen ligt op tafel, zie ik. Ik schreef het in 2017 en is rijk geïllustreerd. Gekscherend noem ik het de Ajaxbijbel. De geschiedenis in relatief weinig woorden. Iemand merkt enthousiast op dat Ajax het standaard nieuwe spelers zou moeten meegeven. Huiswerk dus om te weten voor welke club je speelt; het voorstel krijgt veel bijval. Waarom? Omdat de aanwezigen nog echt hebben wat tegenwoordig bij veel broodvoetballers ontbreekt: een gevoel bij deze club. 

Ajax laat mensen glunderen

Ik vind het bijvoorbeeld zorgwekkend dat ik weleens jonge spelers spreek die niet weten wie Marco van Basten is geweest. Die kennen John van ’t Schip alleen als oud-trainer, niet als elegante rechterspits met die heerlijke bananenvoorzetten. Vaak gehoord excuus van voetballers die een vraag over de historie niet kunnen beantwoorden: “Ja zeg, toen was ik toch nog niet geboren?!” Alsof boeken niet bestaan… 

Dick Schoenaker is deze middag eveneens te gast, samen met zijn vrouw. Hij werd in de mooie zomer van 1979 landskampioen. Het was toevalligerwijs mijn ‘doopceremonie’ in De Meer, theater van grote dromen. De gelijkmaker van spits Ray Clarke viel aan ‘onze’ kant, de stadszijde. De eerste Ajacied die je zag scoren, zoiets vergeet je niet. 

Nu worstelt de sympathieke Engelsman met beginnende dementie. In december zocht ik hem, voor het eerst na al die jaren, op in Londen. Zijn openhartigheid trof me. Clarke doet tegenwoordig wat Nederlof en zijn team hier ook van de grond tillen: bijeenkomsten van Football Memories in pubs en stadions bijwonen. Niet alleen om zijn eigen tanende geest te blijven prikkelen, maar vooral om drempels weg te nemen en anderen in de kracht van de herinnering te laten geloven. 

Voetbal Herinneringen is een initiatief dat aandacht en steun verdient

Even later verklapt Schoenaker dat zijn vrouw overweegt een jonge speler in huis te nemen, want iedereen heeft net aandachtig geluisterd naar Wim en Wil Stap, die gedurende 25 jaar 78 talentvolle voetballers thuis hebben opgevangen. Dat varieert van de Belg Jan Vertonghen tot Zuid-Afrikaan Gabriel Mofokeng. Maar er schieten ook namen voorbij waar verder niemand van gehoord had. Vergeten talenten, ooit dromend van een mooie carrière bij Ajax.

Wanneer iemand mij vraagt waarom ik schrijf, zeg ik altijd: zolang er verhalen zijn, moet je mensen hebben die ze vastleggen. Niet alleen voor volgende generaties, maar ook voor diegenen in de herfst van hun leven. Verhalen zorgen voor verbinding en bewondering. 

Zondagmorgen, nog net voor Ajax - FC Utrecht, organiseert de onvermoeibare Nederlof opnieuw een bijzonder uitje. Met 35 deelnemers – weer iets meer dan de laatste bijeenkomst – stapt hij in Amsterdam op een rondvaartboot. Dan is het namelijk 24 mei. En op die dag in 1995 won Ajax voor het laatst de Champions League. 

Er is een speciale gastspreker aan boord. Ronald de Boer zal ongetwijfeld net als ik ervaren hoe dankbaar het is om een paar uur door te mogen brengen met mensen die niet of nauwelijks meer de stadions bezoeken en soms niet meer op namen kunnen komen, maar nog wel diep vanbinnen de passie voelen. Voetbal Herinneringen haalt het naar boven. Buiten het zicht van de camera’s weliswaar, maar daarom niet minder waardevol.