Het huidige FC Twente hijgt de ploeterploeg van Oscar Garcia volop in de nek. Het verschil op de ranglijst is slechts een schamel puntje. Ik leef momenteel met weinig plezier toe naar de confrontatie van zaterdag. Hoe anders was dat op zondag 10 maart 1996? Pfoe, wat had ik toen zin in FC Twente-thuis!

Ik was zeventien jaar. Dat is dertig jaar geleden. Dertig! Het Ajaxpubliek in het laatste jaar van De Meer kwam die zondag kijken met hoeveel doelpunten verschil Ajax dit keer zou winnen. Mijn maatje Tim en ik reden op goed geluk met de trein naar Amsterdam. Tram 9 bracht ons vervolgens naar de Middenweg. Onze bedoeling? Kijken of we aan kaartjes konden komen.

Dat lukte eenvoudig. Er waren verkopers genoeg voor het stadion. Ik heb geen idee meer hoeveel geld we neertelden, maar al snel hadden we kaartjes voor de F-side. Normaal roert maart z’n staart, maar ik herinner me dat het die middag werkelijk geweldig weer was. Overal zag je zonnebrillen en iedereen liep lekker in een t-shirtje. 

Ik ging wel vaker naar De Meer met mijn vader, maar dit was de eerste keer alleen met een vriend. Ik herinner me ons grote enthousiasme nog goed. Jonge gappies waren we. En we hadden gewoon kaartjes voor de F-side. Daar had ik nog nooit gestaan!

Soms zou ik mezelf zo ontzettend graag willen terugsturen naar precies dat moment. Het moment dat we dolblij langs de Middenweg stonden met onze net gekochte fysieke kaartjes. Vier prachtige lichtmasten en het geluid van de tram op de achtergrond. Op de gemetselde muren van het stadion prijkte de rode letters A-J-A-X. Strakblauwe lucht erboven. Wat zouden we allemaal gaan meemaken? Spannend!

Eenmaal op de F-side keken we onze ogen uit. We voelden ons stoer en volwassen. Dat waren we natuurlijk niet.

Ik zou dat gevoel van kinderlijke spanning en blijheid rond mijn cluppie zo graag weer willen ervaren. Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Eenmaal op de F-side keken we onze ogen uit. We voelden ons stoer en volwassen. Dat waren we natuurlijk niet.

Daar stonden we dan. Lekker staan en niet zitten. Dat vonden we ook geweldig. Er stonden ook stalen hekjes op het vak. Ik had toen niet door waar dat precies goed voor was, maar daar zou ik door Frank de Boer snel genoeg achter komen.

Dat FC Twente ging verliezen, was toen niet de vraag. De vraag was hooguit met hoeveel. Dat was logisch met de volgende elf namen aan de aftrap: Edwin van der Sar, Sonny Silooy, Danny Blind, Frank de Boer, Winston Bogarde, Ronald de Boer, Edgar Davids, Nwankwo Kanu, Finidi George, Patrick Kluivert en Peter Hoekstra.

Alleen al tijdens de warming-up keken we onze ogen uit vanachter stalen hekken met scherpe punten erop. De spelers aan de andere kant waren zo dichtbij. In mijn herinnering was het stadion toen al helemaal gevuld, maar misschien maak ik het mooier dan het was. Volgens het Ajax Jaarboek van seizoen 1995/1996 waren er die middag 19.318 supporters van de partij. Zij kregen in elk geval een galavoorstelling voorgeschoteld.

Frank de Boer opende na 39 minuten de score. Ik was niet voorbereid op hoe een treffer werd gevierd op de F-side. Supporters renden naar beneden om de hekken in te vliegen. Maatje Tim leunde tegen een van de eerder genoemde hekjes. Ik niet. Als door een waterval gegrepen werd ik ongewild mee naar beneden gesleurd. Geen houden meer aan. Het gejuich klonk oorverdovend. Onbekende mannenarmen hielpen me weer overeind.

Er stonden ook stalen hekjes op het vak. Ik had toen niet door waar dat precies goed voor was, maar daar zou ik door Frank de Boer snel genoeg achter komen.

Het gezicht van Tim zie ik vandaag de dag nog goed voor me. Hij lag compleet in een deuk. Tranen in zijn ogen. Het was volgens hem een supergrappig gezicht. Volgens mij ben ik nooit harder uitgelachen dan die middag. 

Leren doe je op zulke momenten rap. Meteen ging ook ik achter zo’n hekje staan. Maar goed ook, want Ajax zou nog vijf keer scoren. Hoekstra – de vervanger van de dan geblesseerde Marc Overmars – was de grote man die dag. De linksbuiten liet zijn directe tegenstander continu zijn hielen zien. De wisselwerking in De Meer was op zulke momenten prachtig.

Het leek wel of Hoekstra op de golven van het geluid zijn acties maakte. Wat moet dat een vertrouwen hebben gegeven. Het was ronduit zielig voor de linksback van FC Twente die dag. Hoekstra zocht continu zijn man op en flitste er aldoor voorbij. De ‘oehs’ en ‘aahs’ rolden van de tribunes. De speler was in zijn nopjes en het publiek ook. Ze maakten elkaar sterker.

Wat ik toen bij Hoekstra en zijn medespelers zag? Spelvreugde, branie en kwaliteit. Iedereen wilde dolgraag de bal hebben en er iets goeds mee doen. Het was in alle opzichten even volledig lente in De Meer. Hoekstra scoorde die middag zelf ook door Ajax’ zesde tegen de touwen te drukken. En ja hoor, daar vloog iedereen de hekken weer in. Ik stond inmiddels veilig achter mijn hekje.

Dertig jaar geleden dus. Pfoe. Er is zaterdag een nieuwe editie van FC Twente-thuis. Van enige branie is geen sprake. Niet bij mij, niet bij veel supporters en – als ik terugdenk aan de klassieker – niet bij de spelers. Die gelatenheid voelt al veel te lang als een zware deken.

Kon ik maar weer even terug in de tijd en weer doorvoelen hoe het toen was. Simpelweg omdat ik me toen niet goed genoeg besefte hoe bijzonder het allemaal was.

Aanbevolen

Nieuwe editie fanzine De Meersche Helden rond Ajax - FC Twente