Op de nieuw aangelegde rotonde voor de slagboom van Ajax’ trainingscomplex is het dus al vroeg druk. “Ik ben moe man,” zegt een jonge Ajacied tegen z’n maatje. Het is de zestienjarige Fin. Hij heeft inderdaad kleine oogjes en zat al vroeg in de trein om bij de training te kunnen zijn. Moet hij niet naar school? “Nee, ik moest stage lopen, maar heb vrij gevraagd.”

Dat geldt ook voor z’n zeventienjarige gappie Ties. “Ik kon mijn stagedag ruilen, maar anders had ik me van mijn vader wel mogen ziekmelden, haha!” Dan stopt het gesprek, want de slagboom gaat open. “Fijne wedstrijd zondag,” klinkt het nog beleefd en dan zijn ze weg. Snel naar een goed plekkie op de Bob Haarms Tribune.

Ondanks de vrijdag – waarop veel Ajacieden op school zitten, stagelopen of werken – is het druk op het zonovergoten trainingscomplex. André Hazes schalt vrolijk door de speakers. Meteen heb ik trek in bier. Zo werkt dat. Dat blijft een soort Pavlovreactie. 

De gemiddelde leeftijd is deze morgen laag. Ik zie tieners. Heel erg veel tieners. Ook wel wat vaders met kinderen. “Ik spijbel vandaag,” zegt een jongeman met wie ik in gesprek raak. Zijn echte naam wil hij niet zeggen, want hij heeft zich ziekgemeld. Het is uiteraard niet de bedoeling dat ze daar thuis of op school achter komen. Het lijkt hem daarom een goed idee om voor deze blog een schuilnaam te gebruiken. 

Zijn echte naam wil hij niet zeggen, want hij heeft zich ziekgemeld. Het is uiteraard niet de bedoeling dat ze daar thuis of op school achter komen.

‘Mika’ lijkt hem een uitstekende naam. Zijn vertrouwen in zondag is groot. Dat geldt ook voor zijn maatjes. Zij genieten allemaal van een studiedag, dus hoefden zich niet ziek te melden. Stuk voor stuk zijn ze er zeker van dat Ajax wint in De Kuip. “We gaan ze pakken.”

Ik herken mezelf wel een beetje in Mika. Toen ik nog op school zat in Diemen-Zuid, miste ik bewust heel wat lesuren. De reden? De trainingen van Ajax naast de toen nog Amsterdam Arena. Regelmatig pakte ik de metro richting station Strandvliet. Daar vergaapte ik me aan spelers als Jari Litmanen. Dat waren tijden. Ik denk daar nog wel eens met weemoed aan terug.

De met Ajacieden volgepakte Bob Haarms Tribune krijgt een halfuurtje voor de openbare oefensessie een waarschuwing. Vuurwerk is niet toegestaan en De Toekomst is een rookvrij terrein. Uiteraard volgt er een fakkelvuurzee als de spelers – Davy Klaassen voorop – het veld betreden. Dikke rookwolken trekken over het veld.

Meteen valt op dat Ko Itakura en Youri Regeer ontbreken. De één kampt met rugklachten, de ander met hamstringgedoe. Oliver Edvardsen meldt zich wel weer op het veld, al traint hij grotendeels los van de groep. Hij zit sowieso zondag niet bij de wedstrijdselectie. Op de achtergrond wordt hartstochtelijk gezongen en gesprongen. Eén ding is heel duidelijk: de klassieker is in aantocht en de spelers krijgen een hart onder de riem gestoken. 

Oscar Garcia vertelt wat uurtjes later tijdens zijn persbabbel dat Ajax voor niets of niemand bang hoeft te zijn zondag. Dat is ook precies wat veel supporters tijdens de open training zingen: “Tifosi Amsterdam, voor niemand bang!”

Na zo’n veertig minuten melden de spelers zich voor de volgepakte tribune om de aanhang te bedanken. Zij moeten het zondag doen in De Kuip. Terwijl De Toekomst leegstroomt, tref ik Mika. Hij heeft genoten. “Veel leuker toch dan school?”

Ik overweeg vaderlijk te zeggen dat school belangrijk is, maar laat dat achterwege. Ik weet namelijk uit ervaring dat-ie gelijk heeft.

Aanbevolen

Garcia over klassieker: ‘Hoeven voor niets of niemand bang te zijn’