Dat voelt wat onbehaaglijk. Graziano Pellè zou vast vinden dat ik een Ajaxhoofd heb. Voor mijn gevoel staat met grote letters A-J-A-X op mijn voorhoofd, maar natuurlijk let niemand op mij. In dat seizoen ben ik woordvoerder bij de KNVB. Bas Nijhuis fluit die dag het duel tussen Feyenoord en Ajax. Nijhuis is dan nog niet de gearriveerde leidsman die hij tegenwoordig is en op de klassieker staat veel druk.

Om die reden wordt vanuit de KNVB geadviseerd een woordvoerder mee te sturen. Mijn persoontje dus. Ik kom die dag op plekken waar je anders nooit komt. Een prachtige herinnering. In de kleedkamer van de arbitrage ben ik erbij als Nijhuis en zijn assistenten zichzelf voorbereiden op de wedstrijd. Het voelt niet oké daar al teveel over te zeggen, maar de zichtbare spanning vooraf bij die mannen is ook tof om mee te maken.

We spreken af dat ik vooral mijn oren spits op de perstribune en in de mixed zone van De Kuip. Hoe worden de beslissingen van Nijhuis door coaches, spelers en pers beoordeeld? Dat is goed om te weten als hij na de wedstrijd wordt gevraagd om tekst en uitleg te geven aan de media. Het is dan nog beleid bij de KNVB om scheidsrechters voor camera’s te laten verschijnen om beslissingen toe te lichten.

Terwijl ik door het kleedkamergebied loop, zie ik hoe spelers zich voorbereiden. Siem de Jong fietst op een hometrainer en Frank de Boer staat met zijn rug tegen een muur te praten met een van zijn assistenten. Aan de onmiskenbare frons herken je ook bij de trainer wedstrijdspanning. Ergens voel ik me dat ene vliegje aan de muur. Het voelt dan heel bijzonder om de dag van de klassieker op die manier te mogen beleven.

Ik herinner me nog goed hoe ik in het zonnetje – met een kartonnen bekertje koffie voor me – op de perstribune van De Kuip zit. Christian Eriksen staat in de punt van de aanval en schiet al na twaalf minuten raak. Ik verbijt mijn clubvoorkeur en laat niks merken, terwijl De Kuip vólledig stilvalt. Een uitvak vol Ajaxsupporters is er immers niet. De Deense Ajacied viert het feestje met zijn ploegmaten, maar in Rotterdam is het muisstil. Dat blijft gek.

Ik verbijt mijn clubvoorkeur en laat niks merken, terwijl De Kuip vólledig stilvalt.

Verder zie ik nog heel goed voor me hoe Ricardo van Rhijn compleet wordt dolgedraaid door de debuterende A-junior Jean Paul Boëtius. De aanvaller maakt ook de gelijkmaker in een wedstrijd die op en neer golft. Niklas Moisander krijgt even ervoor een gele kaart van Nijhuis. De verdediger is het er duidelijk niet mee eens. Hij speelde toch de bal? Het blijkt later in het duel een dure prent.

Om me heen vinden veel journalisten het ook een te makkelijk gegeven kaart. Tijdens de rust meld ik me weer in de kleedkamer. De adrenaline is hevig voelbaar bij de arbitrage. Nijhuis en zijn assistenten peppen elkaar stevig op. Het is zaak om scherp te blijven. In alles is merkbaar dat het voor hun ook een topwedstrijd is. Er hangt veel vanaf. Het gaat uiteraard ook kort over die prent voor Moisander. Ik geef aan dat een veel gedeelde mening is dat deze te makkelijk is gegeven.

Siem de Jong krijgt De Kuip weer stil als hij op aangeven van Eriksen de 1-2 op het scorebord zet. Onder mijn desk bal ik mijn vuisten. Dat is lekker. Er staat dan echter nog veel te gebeuren. Moisander trekt een kwartier voor tijd aan het shirt van Pellè. De Kuip schreeuwt moord en brand. Nijhuis – belaagt door Feyenoordspelers – bestraft het shirtje trekken van de Fin met een tweede gele kaart. Een controversiële beslissing volgens vrijwel iedereen om me heen. Eén ding weet ik dan zeker: Nijhuis mag na afloop tekst en uitleg geven.

Het Ajaxtiental houdt knap stand. Het koestert de voorsprong, maar in de negentigste minuut gaat het toch mis. Pellè neemt een bal aan op zijn bovenbeen en kogelt deze vanuit de draai achter Kenneth Vermeer. Het is echt een fantastisch doelpunt. De Kuip wordt helemaal wild. Twee keer op voorsprong komen, blijkt niet genoeg voor een Ajaxzege. Het duel eindigt na het laatste fluitje van de veel besproken Nijhuis in 2-2.

In de drukke gangen van De Kuip peil ik de meningen bij alle partijen. De Boer verbloemt zijn onvrede niet. Ook niet zijn ergernis over de tweede gele kaart voor Moisander. “Ik vond dat heel zwaar bestraft,” vertelt de trainer aan iedereen die dat wil horen. De Ajaxtrainer is even verderop nog harder in zijn oordeel: “Misschien wilde Nijhuis zijn stempel op de wedstrijd drukken en gaf hij daarom zomaar een rode kaart.”

Ooit hoop ik dat supporters van beide clubs weer over en weer welkom zijn bij elkaar. De complete stilte na de openingstreffer van Eriksen in 2012 kun je mooi vinden, maar het liefst hoor je natuurlijk een uitvak uitzinnig brullen.

Het is een veel gedeelde mening. Ook bij De Telegraaf wordt er zo over gedacht. De beslissingen van Nijhuis worden kantelpunten genoemd, terwijl ze er bij het Algemeen Dagblad dan wat genuanceerder naar kijken. Zo gaan die dingen. Ook wordt er gesproken over Kuipstress bij Nijhuis. Hij zou zich hebben laten leiden door het publiek.

Het zijn inzichten die ik na het nodige luistervinken meeneem de kleedkamer in. Nijhuis wil ook graag weten hoe er wordt gesproken over zijn leiding. Mocht hij voor een camera moeten verschijnen, dan is het voor hem natuurlijk heel goed vooraf te weten wat er allemaal over hem wordt gezegd. We praten er uitgebreid over en bekijken de tv-beelden. Die bevestigen veel voor Nijhuis. Hij blijft achter zijn keuzes staan. Zijn collega’s delen die mening.

Voor een camera verschijnt hij uiteindelijk niet, maar hij geeft wel een reactie bij De Telegraaf. Voor de hoofdingang van De Kuip worden we achterhaald door een verslaggever van het Algemeen Dagblad. Hij wil ook een verklaring. Dat is inderdaad wel zo fair. Nijhuis legt uit dat hij snapt dat veel mensen de tweede gele kaart voor Moisander als een licht vergrijp zien. 

“De tv-beelden bevestigen wat ik in de wedstrijd zag: Pellè draait weg. Moisander pakt hem vast. Ik dacht ook direct: hier geef ik geel voor. Dat had niks te maken met dat er direct veel Feyenoorders om me heen stonden en dat de fans tekeer gingen.”

Ook de eerste gele kaart aan Moisander verdedigt Nijhuis dan met overtuiging, al geeft hij dan wel toe dat Moisander wel degelijk de bal speelde. “Hij raakt inderdaad de bal en van een gestrekt been is geen sprake. Maar ik vind dat hij er veel te hard ingaat op Jordy Clasie. Daarbij loopt hij het risico om hem te blesseren. Ik sta achter die gele kaart. Het is onzin dat ik die alleen gaf omdat het publiek dat wilde.”

Voor mij is het, ondanks dat mij club twee punten verspeelt, een topdag. De klassieker op deze manier van dichtbij meemaken, is op dat moment geweldig. Een herinnering die ik koester. En tegelijkertijd besef ik me tijdens het tikken van dit stuk hoe lang supporters van Ajax en Feyenoord al niet in elkaars stadions welkom zijn.

Ooit hoop ik dat supporters van beide clubs weer over en weer welkom zijn bij elkaar. De complete stilte na de openingstreffer van Eriksen in 2012 kun je mooi vinden, maar het liefst hoor je natuurlijk een uitvak uitzinnig brullen.

Wie weet ooit weer. Zou Nijhuis dan nog fluiten?

Aanbevolen

Noem medespelers Litmanen tijdens klassiekers in De Kuip