Daarvoor moet Ajax woensdag wel van Olympiakos Piraeus winnen, terwijl op de andere velden ook alles moet kloppen. Toch is het mooi dat we in elk geval nog ergens om spelen tegen de Grieken. 

Ik had het allemaal niet meer verwacht in de nok van het kanariegele onderkomen van Villarreal. Veel Ajacieden legden zich neer bij een 1-1-gelijkspel. Wie rekende erop dat invaller Edvardsen de 1-2 zou maken en daarmee de meubelen zou komen redden?

De invalbeurt was mooi. Hij viel in als spits. Mijn maatje begreep daar werkelijk helemaal niks van. Hoe kon Fred Grim zoiets bedenken? Toen de Noor de bal vervolgens tegen de kletsnatte touwen aan schoof, vloog hij me in de armen. “Ollie, uitstekende spits! Dat heb ik je toch altijd al gezegd?”

Door de dag heen sprak ik veel Ajacieden in slaapstadje Vila-real, een plaats waar amper wat valt te beleven. Los van een mooie basiliek, oogt het er grauw en fantasieloos. En ja, er is ook een groot geel ruimteschip geland. Een paar terrassen en dat is het wel. Maar ja, toen de regen eenmaal uit de lucht klapte, waren ook die snel leeg. Toch maakten we er met z’n allen het beste van in de diverse tavernes. Zonder al te veel vertrouwen in onze club.

Los van een mooie basiliek, oogt Vila-real grauw en fantasieloos. En ja, er is ook een groot geel ruimteschip geland.

Estadio de la Cerámica zou anderhalf uur voor de wedstrijd de poorten openen. Veel Ajacieden liepen in de gutsende regen door de straten van Vila-real. Eenmaal bij het uitvak bleek dat men niet zo’n haast had om ons binnen te laten. In een smal straatje werd het steeds drukker met kletsnatte Ajacieden. 

Omdat het allemaal wat lang duurde, werd het even een beetje rommelig. Een politiepaard ertussen en wat geschreeuw. Aan alles voelde je: dit is niet nodig, maar goed. De verdere entree verliep gelukkig rustig. De meesten kwamen doorweekt aan in het uitvak. Daar was het hoog en droog.

Het viel meteen op dat het thuispubliek het deze avond zou laten afweten. Veel gele stoeltjes bleven leeg. Voor de sfeer jammer, al zat deze er in het bezoekersvak best goed in. Natuurlijk incasseerde Ajax kort na rust een tegentreffer, want daar heeft onze club een abonnement op. Om me heen hoorde ik veel gemopper. Op Jorthy Mokio, op Davy Klaassen, op Aaron Bouwman en op Oscar Gloukh.

Dat laatstgenoemde de gelijkmaker maakte, deed daar weinig aan af. Natuurlijk werd er flink gejuicht na de treffer van Gloukh, maar wat hadden we aan een gelijkspel? Het was verder ook niet zo dat Ajax al de hele wedstrijd in topvorm was. Vitezslav Jaros had ditmaal gelukkig wel zijn dag.

In het uitvak was ook veel politie op de been. Het werd even vervelend toen zo’n twintig van deze heren hun helmen op deden met de kleppen naar beneden. Met een flink staaltje machtsvertoon werd een Ajacied – die kennelijk een sigaret had opgestoken – op stevige wijze van het vak gehaald. Dat zie je in Nederland niet. Gelukkig waren er Ajaxstewards bij om de boel een beetje te managen.

Onze jassen zijn nog zeiknat. Onze schoenen ook. Gelukkig is er een föhn voor handen. Deze prop ik – op volle kracht draaiend – in elke schoen.

De wedstrijd ging ondertussen gewoon verder, terwijl Edvardsen zich langs de lijn meldde. Die Edvardsen die over zichzelf zei dat hij wel begreep waarom hij weg zou mogen. Hij liet immers onvoldoende zien, vond hij zelf ook. Juist hij zorgde ervoor dat we mogelijk langer in de Champions League actief zijn dan we tot dusver dachten.

Wat beleven we toch weer een bizar seizoen. Ajax was lang het absolute lachertje in de Champions League. We verloren volstrekt kansloos van Internazionale, Olympique de Marseille, Chelsea FC, Galatasaray SK en SL Benfica. Nul punten na vijf wedstrijden. In het verre Bakoe wonnen we eindelijk wel een potje en na de zege op Villarreal kan Ajax zomaar eindigen op negen punten. En wie weet waar dat uiteindelijk goed voor is.

De ochtend na de wedstrijd worden we tevreden wakker in het nabij gelegen Castelló de la Plana. Onze jassen zijn nog zeiknat. Onze schoenen ook. Gelukkig is er een föhn voor handen. Deze prop ik – op volle kracht draaiend – in elke schoen. Met warme voeten stappen we de buitenlucht weer in richting de huurauto. Buiten is het droog.

We rijden naar een koffietentje om de artikeltjes van de avond ervoor weg te werken, maar ook alweer vooruit te kijken op het thuisduel met FC Volendam. Het is afwachten wat Ajax ons dan weer voorschotelt. Je kunt er deze dagen lastig een pijl op trekken. En daarna? Dan wacht Olympiakos alweer in een uitverkochte Johan Cruijff Arena.

Ik ben erg benieuwd wat die avond Ajax gaat brengen.

Aanbevolen

Goudhaantje Edvardsen laat uitvak heerlijk uit z’n stekker gaan