En dus gaat het wekkertje vroeg op zondag. Een tankstation vinden waar de broodjesmensen wakker zijn, is een onbegonnen opdracht. Zodoende rijden we om 10.00 uur met wat kaasbroodjes en Snickers achter de kiezen de opstapplaats op. 

Het wordt mijn elfde editie van Excelsior-uit. Van de vorige tien duels wonnen we er zes, speelden we drie keer gelijk en verloren we één keer. Aangezien Ajax Ajax is, we eerder dit seizoen met 2-1 van de Kralingers verloren en we de laatste weken dramatisch omgaan met de kansen en ruimtes die we krijgen, weet je dat het gewoon weer een lastige pot wordt.

In Reeuwijk bespreken we de transferperikelen. Er doen inmiddels zoveel namen de ronde, dat ik geen idee heb hoe en met wie we over twee weken spelen. Omdat die gesprekken lang duren, zijn alle bussen bijna vol en moeten we ons verspreiden over meerdere bussen. 

Ik kwam na meerdere tirades over de buscombi bij Telstar-uit terecht in bus Sloterdijk. Ditmaal zit ik bij de vrienden van bus Leiden. Ook dit is een bus vol Ajacieden die het prima vinden samen met het busje alle uitpotjes te bezoeken. Ik heb dus niets tegen busvervoer, maar wel tegen onnodig verplicht opgelegd busvervoer. 

Het lijkt me overigens goed dat we bus Leiden voortaan voorop laten rijden. Dat had de Rotterdamse politie kopzorgen bespaard. De chauffeur die voorop rijdt, heeft de mail van Ajax blijkbaar niet gekregen of niet goed gelezen. Daarin staat namelijk dat het voor supporters verboden is om op de wedstrijddag in het centrum van Rotterdam te komen. Onze chauffeur heeft bij het naderen van Woudestein maling aan die boodschap.

Als ik rechts de straat in kijk, zie ik twee politiebusjes klaarstaan om ons op te vangen. Ons cluster rijdt echter vrolijk door richting het centrum van Rotterdam. Dat betekent dat we een voor een moeten keren bij Club Tropicana. Als we allemaal zijn gedraaid en op de weg terug zijn, wordt een hardloper die twee middelvingers opsteekt met luid gejuich ontvangen. 

Als ik rechts de straat in kijk, zie ik twee politiebusjes klaarstaan om ons op te vangen. Ons cluster rijdt echter vrolijk door richting het centrum van Rotterdam.

De tweede poging lukt en we rijden netjes de Burgemeester Oudlaan op. Daar zien we de gekkigheid van de organisatie. Links en rechts staan meerdere agenten op paarden en fietsen. Ook zijn er politiebusjes. Je zou denken dat die er staan om supportersstromen te scheiden. Dat geldt echter niet voor hardlopers, wandelaars met een hond, voorbij fietsende Rotterdammers en Excelsiorsupporters.

Eigenlijk mag iedereen erdoor, behalve de Ajacieden. Sterker nog, als het tweede cluster binnenkomt, mogen de Excelsiorsupporters wel tussen de Ajacieden door. Ajaxsupporters in het tweede cluster mogen alleen niet bij de Ajacieden komen die al staan te wachten voor de hekken van het uitvak. Het zal allemaal wel. 

We doorstaan de fouillering – waar de honingdropjes worden goedgekeurd – en wandelen via de catering voor een colaatje en een broodje bal het uitvak op. Daar zien we dat de kunstenaars van Ultras Amsterdam opnieuw druk in de weer zijn. Een paar dagen na Olympiakos Piraeus-thuis (1-2) met de drie dikke acties ter gelegenheid van 25 jaar ultracultuur in Amsterdam, wordt het volgende kunstwerk onthuld. 

Een metershoog doek wordt meter voor meter over de breedte van het uitvak verspreid. Aan de achterkant herken ik de iconische foto van Frank Rijkaard met Patrick Kluivert. Op foto’s die ik binnenkrijg van bekenden, zie ik de tekst ‘Teenage dream’, met aan de linkerkant Sean Steur en Jorthy Mokio en aan de rechterkant Rayane Bounida en Aaron Bouwman. Wederom diepe waardering voor de honderden uren die in dit kunstwerk zaten. 

Ajax, met drie van de vier genoemde talenten in de basis, lijkt een probleemloze middag tegemoet te gaan. Mika Godts scoort twee keer en Excelsior dwingt vrijwel niets af. Je voelt aan alles dat als Ajax de 0-3 maakt, je aan het doelsaldo gaat werken. Maar dat als de 1-2 valt, het toch weer billenknijpen wordt.

Ajax krijgt kans op kans, maar de spelers maken telkens de verkeerde keuze. Als dan ook nog een vrije trap een paar centimeter aan de verkeerde kant van de paal valt, weet je dat het tweede scenario wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. Dat gebeurt in de 74ste minuut. Vanaf dat moment is het wachten op de gelijkmaker.

Een metershoog doek wordt meter voor meter over de breedte van het uitvak verspreid. Wederom diepe waardering voor de honderden uren die in dit kunstwerk zaten.

Die wordt vijf minuten later snoeihard binnen geschoten. Er was niets aan de hand, maar binnen een paar minuten sta je bijna met lege handen. En dat in een weekeinde waarin NEC won op bezoek bij AZ en Feyenoord later die middag de moeilijke uitpot in Eindhoven op het programma heeft staan. 

De frustratie na het laatste fluitsignaal is groot. Godts staat lang naar het uitvak te kijken voordat andere spelers zich bij hem voegen. Debutant Takehiro Tomiyasu voegt zich bij hem. Ook de rest druppelt een paar meter richting het uitvak. Erg dichtbij komen ze niet. Het ‘Schaam je kapot’ en ‘Voetballen, voetballen, voetballen’ rolt over het Rotterdamse gras in de richting van de gelaten spelers.

Ze draaien zich snel om en druipen af richting de kleedkamer of naar de wachtende pers. Daar strooien ze waarschijnlijk met open deuren en dooddoeners, in plaats van een keer te zeggen waar het op staat, door te stellen dat het een schande is dat je elke pot weer dramatische fases hebt.

Dat je weer puntenverlies volledig aan jezelf te danken hebt. Dat je moet stoppen met praten of zelfs denken aan de tweede of derde plek. En dat je iedere wedstrijd laat zien dat je de drie punten echt wil en daar alles voor over hebt. 

Ook wij druipen af. Sommigen gelaten, anderen boos. Wel zijn we vrijwel allemaal van de partij als we de altijd makkelijke uitpot tegen AZ in Alkmaar spelen. Waarschijnlijk als nummer vier, met drie verliespunten achter NEC en één punt achter Feyenoord.

Ik ben benieuwd wat er de komende uren en dagen nog gaat gebeuren op de transfermarkt. Ik hoop vooral op nieuwkomers die hun bek open durven te trekken en de zaak op scherp zetten.

Er is nog niets verloren, maar het moet echt beter. 

Aanbevolen

Tja, wat moeten we hier nu mee?