Blijmoedig stiefel ik naar de security. Aan de voorkant vraag ik aan beveiligingsman één of ik mijn podcastapparatuur uit mijn rolkoffer moet halen. Ergens voel ik dat dit wel eens voor vertraging kan zorgen.

Het is de bedoeling vrijdag een aflevering van de Ajax Life Podcast op te nemen in Dublin, dus heb ik een gedemonteerde microfoon bij me. Een zware ronde voet, een kabel, een statief en de microfoon zelf.

Beveiligingsman één lijkt mijn vraag echter totaal overbodig te vinden. “Nee, meneer. Gewoon laten zitten. Onze apparatuur herkent dergelijke spullen echt wel.” 

Dat blijkt twee stationnetjes en lang wachten later toch echt een tikje genuanceerder te liggen, maar goed. Met een korte handbeweging maant meneer één mij vooral op te schieten. Volgende! Braaf schiet ik probleemloos door het poortje. 

Terwijl ik aan de andere kant wacht op mijn rolkoffer, tuur ik naar beveiligingsmeneer twee. Hij houdt het scherm in de gaten waarop alle handbagage aan hem voorbijtrekt. Bij mijn rolkoffer gaat een wenkbrauw omhoog. Hij klikt driftig. Dan weet je het wel.

Mijn keurig netjes opgevouwen Ajaxshirtje wordt aan de kant gefrommeld door beveiligingsmeneer drie. Hij is duidelijk geen fan.

Beveilingsmeneren drie en vier worden erbij geroepen. Ze kijken mee op het scherm. Meneer drie lijkt direct gretig, meneer vier toont nul emotie. Eén ding is zeker: mijn koffer gaat rechtdoor en moet open. “Van wie is deze?” klinkt het streng uit de mond van meneer drie. Ja, van mij dus. 

Ik wil uitleggen waarom ik denk dat mijn koffer open moet, maar krijg de kans niet. “Dit zien wij niet elke dag, meneer,” stelt nummer drie. Beveiligingsmeneer vier knikt instemmend en zwijgt. 

Ik met een glimlach: “Dat kan, maar uw collega aan de andere kant zei dat jullie apparatuur hier geen enkele moeite mee had. Ik wilde het er nog uithalen, maar dat mocht niet.”

Er volgt geen reactie. Vooral de microfoon wordt nauwkeurig geïnspecteerd. Alles moet er nu uit. Mijn keurig netjes opgevouwen Ajaxshirtje wordt aan de kant gefrommeld door beveiligingsmeneer drie. Hij is duidelijk geen fan. 

Meneer twee wil tussen alle bedrijven door ook graag nog even weten wat hij nu eigenlijk heeft gezien en vraagt zijn collega’s om uitleg. “We konden het statief voor de microfoon niet thuisbrengen.”

Host Jordy krijgt talloze vragen. Over wanneer Ajax dan precies speelt, hoe laat en waar. Ook willen ze weten wanneer onze podcast wordt opgenomen en waarom dan.

Hij moet ook niet naar huis, maar naar Dublin. Ik denk het zinnetje hardop in mijn hoofd, maar zeg het niet. De mannen doen immers ook gewoon hun werk en veel plezier stralen ze niet uit. 

In een poging toch wat luchtigheid in de situatie te brengen, probeer ik beveiligingsmeneer vier aan het glimlachen te krijgen. “Er komen straks nog twee collega’s met dezelfde spullen, dus het wordt een lange avond voor je.” De man kijkt me niet aan en verrekt geen spier. Poging mislukt.

Na een grondige inspectie mag ik verder. Meneer drie wenst me een fijne reis. Later blijkt dat collega’s Jordy (de host met het mengpaneel) en Lindy ook door de security zijn. Mét hun podcastspullen. 

Host Jordy wordt daarbij meteen aan een waar kruisverhoor onderworpen, terwijl even verderop bij Lindy een vluchtige blik in haar tassen genoeg blijkt. Bij Jordy gaat het anders. Hij krijgt talloze vragen. Over wanneer Ajax dan precies speelt, hoe laat en waar. Ook willen ze weten wanneer onze podcast wordt opgenomen en waarom dan.

Uiteindelijk mag ook Jordy door. We kunnen vrijdag dus een nieuwe aflevering opnemen in de Ierse hoofdstad. Hopelijk hebben we dan een mooie voetbalavond op Tolka Park achter de rug.

Aanbevolen

Vive la vie en op naar Dublin