Ik mag naar Ierland. Naar Tolka Park. Hoe lekker het ook was om tijdens mijn vakantie heel even los te komen van Ajax, zo ontstellend veel zin heb ik in het nieuwe seizoen.

Ajax wist 306 kaarten los te weken voor Tolka Park, dus het was zelfs voor mensen met EU+ best even spannend of ze raak zouden schieten. Zelf moet ik het regelen op een Franse camping waar ik geen 5G heb. Bij het receptiegebouwtje kan ik gelukkig gebruikmaken van een gammele wifiverbinding. Ik mag met mijn laptop aan het bureau van de campingbeheerder zitten.

De wificode? VivelaVie. Oftewel ‘Leve het leven’. Daar ben ik het helemaal mee eens, maar op voorhand weet ik zeker dat ik daar toch echt anders over denk als ik naast een kaartje grijp. Zeker als de trage wifi mij in de steek zou laten. Inloggen in de systemen van Ajax lukt in elk geval.

Ondertussen steekt een vrouw haar hoofd om de hoek. “Hi, do you also have brochures with nice walking routes?” Kennelijk denkt ze dat ik een medewerker van de camping ben. Gezien de setting – mijn bril op het puntje van mijn gespannen neus en mijn handjes boven de toetsen van mijn laptop – is dat ook niet zo’n gekke gedachte.

Ondertussen staat er een Nederlands jochie met een ontzagwekkend grote groene snottebel naast me. Als hij uitademt, bolt de bel iets op.

Ietwat gehaast leg ik uit dat ik ook maar een simpele toerist ben die vooral zijn trip naar Dublin wil hebben veiliggesteld. Iemand anders vraagt mij twee tellen later naar de broodservice op de camping. Ja joh, geen idee! Kennelijk heb ik behalve een Ajaxhoofd ook een beheerdershoofd.

Ik beland na tien minuten draaien op de bureaustoel in de wachtrij van de ticketshop van Ajax. Ik word daarin zelfs welkom geheten. Dat is aardig. Dan verschijnt het bekende stressklokje in beeld. ‘Verwachte toegang tot de ticketshop over 4:37 minuten’. Ik hoop alleen maar dat de internetverbinding standhoudt.

Ondertussen staat een Nederlands jochie met een ontzagwekkend grote groene snottebel naast me. Als hij uitademt, bolt de bel iets op. Bolling van de bel, zeg maar. “Wat ben je aan het doen?” Ik zou willen zeggen dat ik een zakdoek voor hem aan het zoeken ben, maar ik wil vooral een kaartje scoren voor Shelbourne FC-uit. Gelukkig roept zijn moeder deze Luca en zijn snottebel rap weer naar buiten.

Dan is de wachtrij voorbij en kan ik klikken richting succes. Mensen met vragen negeer ik vakkundig. Nog altijd hoop ik vurig dat de wifi het houdt. De gedachte dat ik er tijdens het betaalproces alsnog uitvlieg, zorgt voor zweterige handen.

Het lukt. Gelukkig. Mijn stresslevel daalt en maakt plaats voor opluchting en blijheid. Ik wil Ierland voor geen goud missen. Op de terugweg naar de camperbus loop ik Luca en zijn snotneus voorbij. “Wat ga je doen?”

Ik ga naar Dublin, grote vriend! Ook mijn seizoen is begonnen. Vive la vie!

Aanbevolen

Ajax kan in Dublin rekenen op vol uitvak!