• Stem hier op jouw Ajacied van de Wedstrijd

Ander systeem
Onderweg bespreken we wat transfergeruchten, maar de gesprekken gaan vooral over het tripje naar Novi Sad en de kaartverkoop voor Shelbourne-uit. In onze auto zijn we unaniem fan van de Conference League. Het enige nadeel is de kleine uitvakken en de grote groep Ajacieden die de club Europees achterna reist.

Wij blijven voorstander van een systeem met loyaliteitspunten. Een systeem dat over meerdere jaren gaat, waarin zowel nationaal als Europees zitten. En een systeem waarin je ook voor KNVB-bekerduels punten krijgt, al beseffen we ons dat we makkelijk praten hebben. Er is geen systeem dat perfect werkt om loyaliteit te belonen én nieuwe fanatieke gasten een kans te geven. Welk systeem Ajax ook kiest, er blijft altijd commentaar op. 

Overigens wel een dik compliment voor de mensen bij Ajax die zich niet zomaar neerlegden bij de door Shelbourne aangeboden aantallen kaarten voor het uitvak. Waar clubs in vorige seizoenen 180 tot 275 kaarten kregen, wisten de mensen van Ajax er 306 te regelen. Als ik had misgegrepen, had ik er natuurlijk helemaal anders in gezeten, maar een Europese pot op Tolka Park is gewoon ontzettend vet. De Conference League is een van de beste uitvindingen van de UEFA. 

De logistieke operatie 
Een nieuw seizoen betekent nieuw gezeur over de verplichte rijroutes die we steeds krijgen. Want als je de instructies leest, deels zelfs met HOOFDLETTERS, dan blijkt weer dat de Ajacieden die naar PEC afreizen niet zomaar naar een voetbalwedstrijd gaan. Nee, ze maken deel uit van een zorgvuldig geregisseerde logistieke operatie, waarbij iedere rotonde, rijstrook en afslag van cruciaal belang is. 

Vanaf de A50 richting de A28 voeren we, precies zoals ons is OPGEDRAGEN, IJsselallee Zwolle in onze navigatie in. Geen idee waarom dat niet eerder mocht, maar goed. We doen netjes wat ons wordt gevraagd. Vervolgens nemen we afslag 18 Zwolle-Zuid en volgen we de borden Hattem/N337. Eenmaal op de rotonde zetten we onze navigatie UIT, want vanaf dit moment is de route van Google Maps blijkbaar te gevaarlijk.

We nemen vervolgens de eerste afslag naar de IJsselallee en rijden zes kilometer over de N337. Daarna volgen we de twee linker rijstroken richting de Oldeneelallee, rijden we door tot de Ceintuurbaan en slaan we linksaf. Vervolgens volgen we de borden P-GASTENVAK.

Via de Ceintuurbaan rijden we rechtsaf de Dokter van Heesweg op, waarna we de tweede afslag links nemen naar het Dokterspad. Alhoewel, dat zegt de beschrijving. Tip voor de organisatie: haal de gele borden met zwarte letters en pijlen die wijzen naar het uitvak weg. Die hebben namelijk een compleet andere aanrijroute in gedachten.

We leggen de drie A4-tjes van onze routebeschrijving, die tevens dient als parkeerkaart, zichtbaar op het dashboard van de auto en volgen ten slotte nauwgezet de instructies van de verkeersregelaars. Wel prettig dat er vanaf het moment dat we van de instructie de routebeschrijving als parkeerkaart zichtbaar op het dashboard moeten leggen er verkeersregelaars zijn om ons de laatste ingewikkelde meters te begeleiden.

Ach ja, de bedoeling is vast goed, maar het slaat natuurlijk nergens op. Als iemand daadwerkelijk kwaad in de zin heeft, hoeft diegene natuurlijk niet de hele route te volgen. Of iemand kan gewoon ergens langs de route afspreken. Ook dit seizoen lezen jullie hier waarschijnlijk veel flauw geklaag over de verplichte rijroutes.

Elf jaar MAC3PARK stadion
We wandelen rond 13.30 uur vanuit de parkeergarage richting het uitvak. Ik zie voor me ingang ED, waar een bepaalde Ajacied jaarlijks ontzettend tevreden een foto maakt. We lazen deze week op de website van PEC dat MAC3PARK ook komend seizoen de naamgever van het stadion blijft. Het contract is verlengd en daarmee gaat het bedrijf alweer het elfde achtereenvolgende seizoen in als naamgever van de voetbaltempel.

Dat is op zich indrukwekkend, maar het blijft voor ons toch een beetje jammer dat een voetbalstadion blijkbaar een naam heeft die meer lijkt op de namen van onze Conference Leaguetegenstanders. Dat zegt iets zegt over de club, de stad of de geschiedenis. 

Een stadion dat een bedrijfsnaam draagt, is toch een beetje alsof je de Amsterdamse grachten tijdelijk naar een netbeheerder vernoemt, omdat die de energie levert voor de straatverlichting ernaast. Wel een compliment aan de commerciële man of vrouw die het bord met de stadionnaam naast het bord met de grote gele M ophing. 

Maar goed, PEC noemt het zelf een voetbaltempel, dus wie zijn wij om daar tegenin te gaan? Vanuit het uitvak ziet die voetbaltempel er in ieder geval overzichtelijk uit. Het is een compact en modern voetbalstadion, met de tribunes relatief dicht op het veld. Het uitvak bevindt zich aan de korte zijde in de zuidwestelijke hoek van het stadion. Vanaf daar kijken we recht over het veld richting de andere tribunes, waar op de noodtribune de Far East Ultras zich verzamelen.

De Ajacieden die naar PEC reizen, gaan niet zomaar naar een voetbalwedstrijd. Nee, ze maken deel uit van een zorgvuldig geregisseerde logistieke operatie.

Far East Ultras
FEU is actief sinds de Open Dag in de zomer van 2011. Fanatieke supporters van PEC vonden dat de sfeer ontbrak na de overgang van het oude Oosterenkstadion naar het nieuwe stadion. Volgens de website van FEU is de naam geïnspireerd op de Zwolse hiphopgroep Opgezwolle en dan specifiek het nummer Verre Oosten. Dat past ook bij het idee dat FEU niet alleen een supportersgroep wil zijn, maar iets typisch Zwols uit wil stralen. 

Overigens was de openingswedstrijd van het nieuwe stadion, op 26 juli 2008, meteen de afscheidswedstrijd van Jaap Stam en de eerste keer dat ik PEC - Ajax bezocht. De tweede keer was een jaar later, met de bekerpot tegen WHC, die in een 14-1-overwinning voor Ajax eindigde. Dit wordt m’n veertiende bezoekje aan het Zwolse uitvak. Van die veertien werden er tot nu toe nog geen verloren, maar dat is logisch. 

De grote verbouwing 
Over logisch gesproken: Jordi is stevig bezig met de verbouwing van het elftal dat de laatste jaren vaak pijn aan de ogen deed. Bijvoorbeeld met de verschrikkelijke 0-0 van vorig seizoen, toen we met zestig procent balbezit toch twee schoten op doel wisten te produceren en een indrukwekkende 0,4 aan Expected Goals bij elkaar voetbalden. Tegen een tegenstander die in een degradatiestrijd verkeerde en duidelijk meer en de betere kansen kreeg.

Misschien is Jordi’s belangrijkste aankoop toch wel onze trainer. We speelden de laatste potjes, op de teruggekeerde Daley Blind na, met grotendeels hetzelfde elftal. Er gaat nog genoeg mis, maar er lijkt tenminste een idee achter te zitten.

Ik ben blij een trainer te zien die na een slechte fase gewoon zegt dat het een slechte fase was. Die lekker over de zeik gaat als je na een 3-0-voorsprong de afspraken vergeet en de 3-1 om de oren krijgt. Laten we hopen dat we even zijn verlost van wedstrijden waarbij je bijna hoopt dat er iemand twee bekertjes op het veld gooit en je naar huis mag. 

Al doe ik dan de tifo boys tekort. Zij excelleerden vorig jaar wekelijks met toffe acties in de verschillende uitvakken. In Zwolle was het de actie waarbij een groot wit-rood-wit doek over de lexaanwand hing met Captain Jack Sparrow en daarnaast met grote piratenletters ‘Hoist the Colors’. Ofwel: hijs de kleuren. Over het vak ging een kleiner doek met een doodshoofd met een ooglapje en een Amsterdams hoedje. De niet met doeken overdekte stoeltjes werden met tientallen rode en witte vlaggen bedekt. Het was een van de vele hoogtepunten van vorig seizoen.

Ook dit jaar laten de tifo boys zich weer van hun beste kant zien. Er is een balustradedoek ter nagedachtenis aan de overleden Ajaxsupporter Sven, die de muurschildering – deze was voorheen voor de F-Side te zien – spuit. Over de hoofden verschijnt een doek ter grootte van het uitvak, met de nachtelijke lucht, vlak voordat de zon opkomt. Het terrein van de graffitikunstenaars. Een nagedachtenis aan een kunstenaar die al vijftien jaar niet meer onder ons is. 

Een stadion dat een bedrijfsnaam draagt, is toch een beetje alsof je de Amsterdamse grachten tijdelijk naar een netbeheerder vernoemt, omdat die de energie levert voor de straatverlichting ernaast.

Doorgaan op de oude weg
De wedstrijd is ontzettend matig. Waar we de drie Conference Leaguepotjes nog een vrij aardig Ajax zagen, lijkt het nu met vlagen weer op wat vorig seizoen zoveel pijn deed aan de ogen.

Als een speler van PEC in de tweede helft direct rood krijgt en de Zwollenaren nog meer met hun kont in de eigen zestien gaan hangen, zijn er vier wissels nodig om de ban te breken. Tolu Arokodare legt een kwartier voor tijd klaar voor Jorthy Mokio, die de bal heerlijk binnen schiet. Mika Godts geeft de bal ver in blessuretijd aan Julian Brandt, die de drie punten veiligstelt. In de fase tussen beide goals is het vooral billenknijpen. 

De liefde van ons leven
Vocaal vind ik het uitvak vrij goed in vorm. Verbaasd lees ik appjes van Ajacieden die in een van de thuisvakken naast de fanatieke PEC-supporters zitten. Ze zeggen dat ze ons amper horen. Om me heen zie en hoor ik een groot deel van het uitvak fanatiek meedoen. 

Datzelfde uitvak is zichtbaar en hoorbaar opgelucht als de scheids net na 16.30 uur affluit. De spelers en supporters bedanken elkaar zingend en klappend, waarna de spelers de koelte van de kleedkamer opzoeken en wij napratend over de wedstrijd richting de auto’s en bussen lopen.

De hekken gaan net voor vijven open. Nadat de SV Ajaxbussen zijn vertrokken, mogen ook de auto’s weg. We mogen niet naar rechts en dus slaan we linksaf, om een paar honderd meter verderop een U-bocht te maken en alsnog de juiste richting op te rijden. Op naar huis. Met drie punten in de tas.

En op naar donderdag. Als Tolka Park op ons wacht.

Aanbevolen

Welkom op de wallpaper, Julian en Tolu!