Door Nik Kok

Daarbij is er aandacht voor zijn jeugd, familie en zijn eerste voetballiefde Rayo Vallecano. Maar uiteraard ook voor Girona FC, dat gerust mag worden omschreven als zijn tweede thuis. Er volgde deze zomer een schitterend en pijnlijk afscheid, waar hem in Girona de successen meer worden aangewreven dan de noodlottige degradatie van afgelopen jaar.

“Hij transformeerde de club,” weet Jan Wiedemann, een journalist die de Catalaanse club al jaren volgt voor het online platform Girona Media. “Girona was tot zijn aanstelling een bescheiden club. Dat veranderde na zijn aanstelling.”

Daar moet niet lichtzinnig over worden gedacht, vindt Xavi Masachs. Hij schreef het boek El Girona Futbol Club, met in elk hoofdstuk een interview met een prominente figuur uit de historie van Girona. Hij zat urenlang met Míchel en sprak met hem over verschillende onderwerpen.

“In het jaar dat Girona derde werd, won het twee keer van FC Barcelona met 4-2. Het bracht een aardverschuiving teweeg in Girona, waar iedereen altijd voor Barcelona was, de grootste club uit Catalonië. Alle kinderen liepen hier in Barcalonashirts. Nu zie je ze ook met een shirt van Girona. Dat komt door Míchel.”

Aanbevolen

Carrizo: ‘Mijn avontuur bij Ajax moet nog beginnen’

Wiedemann omschrijft Míchel als een buitengewoon sympathiek mens. “Eentje die indruk maakte met zijn tactische kennis, maar zeker ook vanwege zijn omgang met media en spelers. Niet voor niets zagen we hem op het trainingsveld veel praten met spelers. Dat waren hele sessies. Hij staat erom bekend afgeschreven spelers weer op te lappen.”

“Neem Daley Blind,” vervolgt Wiedemann. “Die begon hier na een mindere periode bij Bayern München weer ontzettend goed te voetballen. Míchel bouwt het liefst op enkele spelers. Dat zijn meestal de ervaren jongens. Die geeft hij al zijn vertrouwen.”

Toch floreerden ook verschillende jonge spelers onder zijn leiding en werd Girona echt een team. De ervaren Nederlandse journalist Edwin Winkels, die al decennialang in Spanje werkt en woont, zegt niemand te kennen die Míchel niet mocht. 

“Hij staat wel boven de groep, maar is geen ouderwetse autoritaire trainer. Eerder iemand die een speler de hand op de schouders legt. Daarom maak ik me over zijn nog gebrekkige Engels in Nederland geen zorgen. Communicatie is de pijler onder zijn succes.”

Het hele portret over Míchel lees je in de nieuwste editie van ons magazine Ajax Life. Het magazine ook ontvangen? Word dan snel lid!

Aanbevolen

Lees magazine Ajax Life 1 en puzzel jezelf naar kaarten voor PSV-thuis!