“Is het niet leuk een blog te schrijven over jouw jarenlange betrokkenheid bij het magazine?” Collega Lindy stelt de vraag en ik reageer positief. Vijfhonderd edities is inderdaad een moment om kort bij stil te staan voor iemand die sinds 2001 aan het ‘krantje’ en later het magazine schrijft.

Een kwart eeuw Ajax Life. Terwijl ik de voorgaande zin typ, dringt het nog eens tot me door. Dat verwachtte ik niet toen ik begon. Sterker, tijdens de studie adviseerde een docent me eens in de vijf jaar van baan te wisselen. Dat is niet gelukt, al snap ik wel waarom. Schrijven over Ajax is verslavend. 

“Prima,” antwoordde ik. Maar het is niet simpel in een blogje op te lepelen wat van die afgelopen 25 jaar vooral is blijven hangen. Ik doe toch maar een poging. In algemene zin vind ik het inspirerend van topsporters te horen hoe ze het beste uit zichzelf halen. Inzicht krijgen in de koppies van de spelers, trainers en beleidsbepalers en hun wereld afzetten tegen de emotie op de tribune. Twee soms tegenstrijdige werelden die elkaar nodig hebben om tot het beste te komen.

Ook interessant: de magnetische werking van de club met sentiment, geldzaken, media en marketing. Ajax is van alles veel en daardoor geen normale voetbalclub. Soms gaat succes met beleidsbepalers (en supporters) aan de haal. Dan weer daalt het besef terug te keren naar de essentie, meestal in tijden van malaise. Beide sentimenten zijn trouwens krachtig.

Nuance en een privéleven waarin Ajax minder centraal staat, zijn mijn stabiele middenweg. Zo’n inzicht komt met de jaren, maar helpt in dit soort seizoenen. Desondanks vind ik mezelf soms behoorlijk schizofreen als het op Ajax aankomt. Cynisch, optimistisch of juist pessimistisch. Ik vink alle emoties af gedurende een seizoen.  

Dit is in de kern de essentie, maar oppervlakkig beschreven. Natúúrlijk bewaar ik extreem veel persoonlijke herinneringen aan honderden geschreven verhalen. Mijn eerste interview met een Ajacied, Mido, kwam op de cover. We hebben het over 25 oktober 2001. Geen slecht ‘debuut’.

Mijn eerste reportage over de uitputtende busreis naar Internazionale - Ajax in 2002. Op pad met Bob Haarms, zoekend naar een betere grasmat in Duitsland. Langs bij Hendrikje van Andel-Schipper, destijds 113 jaar en fanatiek Ajacied. Koffie drinken met en schrijven over de maandagmorgenclub, waar Sjakie Wolffs na de training aanschoof bij steevast heerlijk mopperende, maar loyale supporters. Andere tijden, zonder sociale media.

Misschien dat ik het na mijn Ajaxpensioen eens bundel, voor mezelf en het nageslacht. De simpele boodschap: doe wat je leuk vindt en volg je hart tót je het niet meer leuk vindt.

Ik denk dat ik de afgelopen twintig jaar wel zo’n beetje alle hoofdrolspelers interviewde. Kruipend in het hoofd van spelers die je in De Meer toezong. Niet lyrisch en aanbiddend, maar juist objectief en oprecht nieuwsgierig naar de kennis en visie van voormalige balvirtuozen. Wars van starstruck. Toen en nu nog steeds. Zo kreeg ik het van huis uit mee. Niemand is meer dan een ander.

Als ik door mijn archief struin, ontdek ik mijn eigen ‘opleidingstraject’. Beginnend met schrijven over activiteiten van SV Ajax in zo’n beetje alle uithoeken van Nederland en België tot en met het bepalen van de inhoud als hoofdredacteur sinds 2008. Mooie ontmoetingen met honderden Ajacieden. Ieder hun eigen verhaal met clubliefde als gemeenschappelijke deler.

Kan ik een ranglijst maken van al die momenten? Poeh, vast… Maar het is onbegonnen werk. Wesley Sneijder verstopt in een taart, de inburgeringscursus met Wamberto, Maxwell over zijn (en mijn) idool Ayrton Senna, het interview met Jari Litmanen op de Finse golf ergens tussen Tallinn en Helsinki, het mijnenveld tijdens de zogenaamde Fluwelen Revolutie, mijn eerste kennismaking met Ajaxjonkie Appie Nouri, Legia in Warschau analyseren met meesterspion Tonnie Bruins Slot.

Maar ook buitenlandse trainingskampen, De Lutte, ‘embedded’ verslag doen van de overhandiging van een petitie aan de KNVB door tweehonderd boze Ajacieden in 2003, 15 mei 2011, Stockholm 2017, Tottenham Hotspur-thuis 2019, het boek over Dusan Tadic dat voortvloeide uit deze droombaan.

De cover van Ajax Life met Europacupkaartjes waar mijn verzamelhobby en werk samenvloeiden, (historische) reconstructies, bestuurlijke chaos, opgetekende kennismakingen met onbeschreven talenten en directeuren, de terugkeer van het klassieke logo en natuurlijk de fijne collega’s bij Supportersvereniging Ajax en het team met wie we het magazine maken.

Het is simpelweg teveel om hier te benoemen. Misschien dat ik het na mijn Ajaxpensioen eens bundel, voor mezelf en het nageslacht. De simpele boodschap: doe wat je leuk vindt en volg je hart tót je het niet meer leuk vindt.

Met de totale teller op vijfhonderd, ben ik benieuwd naar mijn percentage redactionele betrokkenheid. Aan 429 nummers werkte ik mee. Dat is 85,8 procent, afgerond 86 procent. Anders gezegd: in veertien (!) procent van al die nummers was er geen verhaal van mijn hand. Toeval bestaat niet. Dit moet een teken zijn! Welk teken? Geen idee. In aanloop naar de eerste transferzomer van Jordi Cruijff put ik er maar hoop uit.

Voor de zoveelste zomer maar weer.  

Vijfhonderd edities van #Ajax Life. Het magazine debuteerde in 1994. We zijn inmiddels 32 jaar verder. Over onze mooie club raak je immers nooit uitgeschreven! 5️⃣0️⃣0️⃣ pic.twitter.com/cvbpqdPIcu

— Ajax Life (@ajaxlife) April 22, 2026