Stoeltje 63: Nu

Na afgelopen dinsdag schreef ik dat je als Ajaxsupporter in het nu leeft, met zo’n fantastisch team. Dat was dus van korte duur. We kijken voor perspectief weer naar de verre toekomst, helemaal tot na de interlandperiode. En Besiktas-thuis (2-0)? Dat is alweer lichtjaren geleden.

Mocht je willen, dan kun je hier stemmen op jouw Ajacied van de Wedstrijd

Nu heeft zich verplaatst naar het uitvak. Niet dat zij de laatste jaren niet weten wat winnen van Ajax is, maar deze moet wel heel lekker smaken. Wamberto zal eens niet door Utrechtse hoofden gespookt hebben. FC Utrecht deed alles gewoon goed.

Het stond als een betonnen huis, deed zeer vervelend waar het moest, tijdrekken en al. Ze gingen zichtbaar tussen de oren van Dusan Tadic zitten. Hij liet zich gewillig gek maken. De tegenstander was, zonder de geoliede machine, weer te zichtbaar geworden. Een opponent die geduldig op die ene kans bleef wachten, om die af te maken.

Voor nu is het ronduit ontnuchterend. Blijkt ons wonderteam verontrustend aards.

Het Ajax dat de laatste weken niet kon verliezen, verloor. Het mengpaneel bleef verkeerd afgesteld. Een langspeelplaat die op de verkeerde toeren draaide.

Mohamed Daramy moest het in de laatste fase dus maar even fixen. Arme jongen. Hij wist spontaan niet meer hoe dat ook alweer moest, voetballen. De flow was weg, dus werden alle instructies in zijn hoofd zichtbaar. Zelf gaan, nee afspelen, verwarring zaaien, nee rustig blijven. Hij struikelde dus maar over zijn benen. De choke stond open en niemand leek de knop te kunnen vinden.

Hopelijk was dit een leerzaam potje, kijken we hier in de toekomst naar als interessante casus. Vindt Ten Hag weer een sleutel die deze modus weet te tackelen. Voor nu is het ronduit ontnuchterend. Blijkt ons wonderteam verontrustend aards. Weer ontmaskerd door die club uit die stad van twintig treinminuten verder. Twee keer tien minuten die voor Ajaxsupporters, die toevallig die kant op moeten, als een eeuwigheid moeten voelen.

Actueel