Stoeltje 63: Jari en Frank

Wie de populairste Ajacied van de afgelopen dertig jaar is, is natuurlijk een retorische vraag. Dat het echter niet Frank de Boer is, wordt er deze week wel heel hard ingewreven.

Een paar dagen terug bereikte mij een tweet over een Finse film. Dat overkomt me zelden, maar hier ging het over een productie met een rolletje voor Jari Litmanen. Hij speelt een Nederlandse kunstkenner. 'Wat een held,' ging het gelijk door mijn hoofd. De drie begeleidende tenenkrommende seconden deden hier niets aan af. 'Wat een held' is gewoon wat bij elk nieuws over de Finse Amsterdammer past.

Dan Frank. De man die als trainer Ajax vier titels achter elkaar bezorgde. De man die nu onze bondscoach is. De man die met Jari de Champions Leage-trofee de lucht in hees. Bij De Boer schieten toch hele andere dingen te binnen.

Hoe zou het zijn als de rollen waren omgedraaid? Frank in een West-Friese film als Catalaanse kunstkenner en Jari als belabberd debuterend bondscoach van Nederland. Ik vrees dat het niet anders zou zijn geweest. 'Wat een held' na een gelijkspel tegen Bosnië. Waarom zouden negentig tenenkrommende minuut anders zijn, dan die drie seconden? Jari is duidelijk onschendbaar.

Frank zou als acteur meteen niet serieus genomen worden. Zich een beetje voordoen als Catalaan. Wat een belediging. Schoenmaker houd je bij je leest.

Wat Jari en Frank deze week bewijzen, is dat het haast onmogelijk is om van je imago weg te lopen

Het vreemde is dat, even los van voetbalkwaliteiten en positie op het veld, De Boer en Litmanen ergens best raakvlakken hebben. Beiden niet per se bekend om hun eloquente oraties. Beiden zeer nuchter. Beiden soort van bescheiden. Beiden keiharde werkers. En beiden dus min of meer van dezelfde gouden generatie.

Wat Jari en Frank deze week bewijzen, is dat het haast onmogelijk is om van je imago weg te lopen. Iets wat ze volgens mij beiden goed begrijpen. Frank is nou eenmaal geen Jari.

Frank stond in De Meer bekend om het onvermijdelijke foutje dat van hem ging komen. Zelfs in hoogtijdagen bleef dat aan hem hangen. Jari's foutjes zijn juist altijd onzichtbaar gebleven. Die weet hij direct uit te gummen, terwijl Frank ze met dikke stift weet te markeren.

Frank de Boer is te confronterend. Te menselijk. Een Finse voetballer die wegkomt als Nederlandse kunstkenner. Zo'n illusionist zien we toch liever. Wat een held.

Actueel