Het is de woensdag voor het uitduel met Shelbourne. Terwijl collega’s Floris en Lindy allebei een interview hebben in Fagan’s, ga ik alvast een kijkje nemen bij Tolka Park, een paar straten verderop. Een historisch onderkomen, dat al sinds de jaren vijftig in de huidige vorm bestaat. Ik ben vooral benieuwd of het lukt alvast naar binnen te spieken. Dat blijkt bij aankomst op Richmond Road geen enkel probleem!

Hier geen grote tourniquets, hoge hekken of boze beveiligingsmedewerkers. De hoofdpoort staat gewoon open en nodigt uit naar binnen te stappen. Mijn voetbalhart maakt direct een sprongetje. Dit stadionnetje wordt omgeven door arbeiderswoningen en de tribunes zitten dicht op het veld. Ik zie afgebrokkeld beton en toiletblokken waar stroomkabels boven hangen.

De met aanslag besmeurde stoeltjes worden met een hogedrukspuit nog maar eens goed onder handen genomen. Wanneer ik de dienstdoende jongeman vraag of hij een beetje vertrouwen heeft in de prestaties van Shelbourne tegen Ajax, volgt een kort antwoord: “Totaal kansloos.”

Langs de zijlijn, tussen de dug-outs, ligt een op het oog oudere man op het veld. Hij draagt een voetbalshirt, maar vooral zijn volle witte baard en vissershoedje springen in het oog. Waarom hij languit op het veld ligt, is mij een raadsel.

Daar wil ik graag meer van weten, maar precies op dat moment loop ik een groepje Ajaxsupporters tegen het lijf. Ook zij komen dit stadion uit vervlogen tijden alvast bewonderen. Vanuit een container wordt er naar ons gewenkt.

Wanneer we ernaar toe lopen, blijkt deze container dienst te doen als fanshop. Er hangen wedstrijdtenues, rugtassen en mutsen van Shelbourne, maar ook een door de club speciaal uitgegeven shirt, met daarop de tekst ‘De Godenzonen vs Dublin’s finest’. Het duel met ‘grootmacht’ Ajax wordt flink opgeklopt. Dit is nog eens pittoresk shoppen!

Mijn voetbalhart maakt een sprongetje. Ik zie een stadion omgeven door arbeiderswoningen, met tribunes dicht op het veld en afgebrokkeld beton.

Net op dat moment worden er een aantal flinke dozen afgeleverd. Ajaxsupporter Nick stelt direct voor een handje te helpen. Samen met zijn maten sjouwen ze de dozen het containertje in. Het blijken wedstrijdsjaaltjes, dus gaan de eerste zes exemplaren direct over de toonbank.

Dan is het tijd ons rondje stadion te vervolgen. Dat mag hier gewoon, dus lopen we langs geblakerde staantribunes, die tijdens Europese wedstrijden niet open mogen. Tja, dit is geen save standing.

Dan zie ik de Ier met zijn volle baard weer. Hij ligt nog steeds languit op het veld. Of moeten we knollentuin zeggen? De mat ligt er immers niet best bij. Overal zien we gaten. Daarom is het bijzonder dat de beste man een klein schaartje in zijn handen heeft, waarmee hij minutieus de punten van de grassprieten bijknipt. Monnikenwerk!

Dit blijkt nodig omdat de scheiding tussen gras en kunstgras, dat buiten de lijnen ligt, niet met een grasmaaier onder handen kan worden genomen. En dus gaat hij rustig verder. Sprietje voor sprietje. Ondertussen begroet hij ons hartelijk en verhaalt hij vol enthousiasme over de wedstrijd tegen Ajax.

“Jullie hebben toch wel al een paar glazen Guinness gedronken?” is zijn eerste vraag aan het Nederlandse gezelschap. Nick antwoordt bevestigend en stelt dinsdagavond al even met zijn vrienden de stad in te zijn geweest. “Ik bedoel nu,” lacht de man. De klok geeft op dat moment aan dat het 10.58 uur is. De Ierse gewoontes beheersen we duidelijk nog niet. 

Het rondje stadion sluiten we af aan het uiteinde van een lange zijde, waar we ons laten vertellen dat dit deel van de tribune donderdag het uitvak vormt. Het is de plek vanwaar 306 Ajacieden hun club steunen in de jacht op een plek in de play-offs van de Conference League. Wat traptreden lager op de Europese ladder dan we gewend zijn, maar om dit soort pareltjes van stadions te mogen bezoeken, maakt veel goed.

Ik groet Nick en zijn vrienden, om mij weer bij collega’s Floris en Lindy te voegen. Voordat ik de stadionpoorten uitloop, werp ik nog een laatste blik op het veld. Nee, die mat ligt er nog steeds niet best bij. Ondanks de inspanningen van onze goedgemutste vriend, die nog altijd languit op het veld ligt. Druk met zijn schaar in de weer.

Sprietje voor sprietje.

Aanbevolen

Uitvakgangers, opgelet: in Dublin wonende Ajacied heeft cadeautje voor jullie!