Als supporter heb je de luxe om af te gaan op je dromen. © Pro Shots

Ik word zo nu en dan badend in het zweet wakker, omdat ik over Frank de Boer heb gedroomd. Meestal is het plot dat hij nog altijd trainer van Ajax 1 is. Het idee dat hij hier de rest van mijn leven zou zitten, is niet lekker wakker worden.

Excuus, het is natuurlijk niet netjes om zo over een gerespecteerde kampioenenmaker te spreken, maar ik ben enorm opgelucht dat er nu een ander is. Het is niet anders. Eenzelfde soort droom kan ik ook over een ex-vriendin hebben. Stel je voor dat ik daar nog een relatie mee zou hebben. Brrr, vreselijk. Het betekent niet dat we geen goede tijden hebben gehad. Onze levens zijn gewoon andere kanten opgegaan.

Anders dan bij bepaalde Telegraafjournalisten, zijn mijn dromen over Peter Bosz nog altijd zeer positief. Van de bekendmaking van zijn aanstelling tot Excelsior - Ajax brengt de gedachte aan de beste man een glimlach op mijn gezicht. De dag kan haast niet beter beginnen dan met een nacht vol dromen over hem. Alleen over mijn huidige partner droom ik nog fijner.

Anders dan bij bepaalde Telegraafjournalisten, zijn mijn dromen over Bosz nog altijd zeer positief.

Je kunt alleen naar resultaten kijken. Ajax doet eind maart nog maar mee om één prijs en dat is niet de schaal. Je kunt je ook focussen op de rare inkakmomenten van het jonge team - in Groningen en Kralingen bijvoorbeeld. Maar Bosz maakt me duidelijk dat het daar niet over gaat. Net als De Boer dat deed door me in slaap te sussen met het winnen van de ene schaal na de ander.

Nog nooit ben ik zo dicht tegen ‘met tegenzin naar een voetbalstadion gaan’ gekomen als onder Frank. Het voelt een beetje als verraad, maar door zure stukjes in een wakkere krant, komt het allemaal weer boven. Die eeuwige tikkies terug. Dat lage tempo. Ik heb het gevoelsleven van mijn seizoenkaartmaat toen wel beter leren kennen, over het spel hadden we het op den duur niet echt meer. Ook waardevol, maar daarvoor heb ik geen jaarkaart. Peter heeft daar weer leven in geblazen.

Ajax - FC Barcelona en 15 mei 2011 zal ik nooit vergeten, ik zal dan ook echt wel altijd een beetje van Frank de Boer blijven houden, zo is het ook. Maar ik hoef niet meer met mijn neus op zijn werk te zitten. Wat dat aangaat is het toch echt uit.

Met Bosz is het dik aan. Ajax - FC Kopenhagen is toch echt nog te kort geleden om daaraan te twijfelen. Excelsior-uit verandert daar niks aan. Toegegeven, dat was een zielloos potje, maar aan de zielloze potjes van De Boer kan Peter nog een puntje zuigen.

Ik heb de statistieken misschien niet paraat, maar als supporter heb ik nog altijd de luxe om af te gaan op mijn dromen. En daarin huppel ik nog regelmatig samen met Peter Bosz over groene vlaktes.

Reacties