Stoeltje 63: Verlichting

Ik stond toen naast mijn vader achter het doel aan de noordzijde van De Meer. Het moment waarop ik op enkele meters afstand Johnny Bosman zag scoren met een droge kopbal uit een corner, blijkt een breekpunt in mijn leven te zijn. Dat Ajax die middag met 1-4 tegen PSV de boot in ging, heeft me vanaf dat ene moment al niet weerhouden om een diep gekoesterde band aan te gaan met een Amsterdamse voetbalclub. Een band die in de kern nog altijd simpelweg terug te voeren is naar een droge kopbal uit een corner. Een kern waar een potje verliezen of zelfs tenenkrommend voetbal altijd vandaan zal blijken te blijven. Laat staan dat die uitgeklede essentie ooit gezwets over bestuurstructuren toe zal laten.

Met een verlichte geest en de daaruit voortgekomen blik van een tienjarige zat ik dus in ons stadion naar Ajax tegen Excelsior te kijken. Het werd een geweldige avond. Dat het potje dat ik zie niet bepaald om over naar een supporterssite te schrijven is, doet daar helemaal niets aan af. Vanaf een bepaalde zondag in de jaren tachtig weet ik al dat mijn beleving niet afhankelijk is van oogstrelend spel. Uiteindelijk werkt dat besef zelfs louterend bij het klagen over het vertoonde schouwspel.

Wat Excelsior liet zien, doet mij sterk vermoeden dat die spelers in die zwarte shirtjes contributie betalen aan hun club. Ik kan me niet voorstellen dat een salarisadministratie deze pogingen tot een balsport draagt. Halverwege de tweede helft groeide mijn overtuiging dat die spelers vervangen voor paspoppen een minieme invloed zou hebben op het spelbeeld.

De uitslag van dit potje en de daadwerkelijke wedstrijd lagen deze avond in tegengestelde werelden. 4-1 Klinkt namelijk behoorlijk goed, maar wat ik voor me zag als tegenhanger daarvan behoorlijk slecht noemen, is een haast komisch understatement. Ook Ajax bakte er namelijk weinig van.

Ook de statistieken kunnen deze werelden niet dichter bij elkaar krijgen. Bijna tachtig procent balbezit klinkt ook niet slecht, maar ook dat gegeven wordt tragisch als er zo goed als niets mee wordt gedaan. Een van de vier goals viel niet uit een spelhervatting. De tot twee keer scorende gelegenheidsspits Jan Vertonghen wist vanaf een tegennatuurlijk deel van het veld krachtig af te maken.

Mijn hoogtepunt van de avond werd verzorgd door een man die ik bijna zo lang ken als mijn Ajaxoergevoel. Frank De Boer toonde namelijk weer hoe diep ook zijn liefde nog altijd is voor zijn club en voor zijn spelletje. Het stond al 4-1, maar ik kon bij een brul vanwege een beroerde pass vanaf de tweede ring zijn frustratie-adertjes duidelijk in het gezicht zien zitten. Frank is nog altijd geen scorebordanalist.

Kortom, het was een fantastische baggerwedstrijd van die in mijn hart verankerde kloteclub. Wat Daley Blind liet zien, was bij vlagen zelfs tenenkrommend te noemen. Maar hee, zolang iemand een poging waagt om tegen een bal te trappen of te koppen in een shirt dat lijkt op dat van Johnny Bosman tijdens dat ene moment in 1984, vind ik dat per definitie al duizendmaal fijner om naar te kijken, dan naar mannen in pakken op een parkeerdek.

Meer Stoeltje 63 door Nicky Samsom:
Ajax - NAC - Stoeltje 63: Mist
Ajax - Dinamo Zagreb - Stoeltje 63: Marketingstrategie
Ajax - Feyenoord - Stoeltje 63: Hooghouden
Ajax - AZ - Stoeltje 63: Alles onder controle
Ajax - FC Twente: Stoeltje 63: Het ene seizoen is het andere niet

Share |

4 december 2011 19:16 | TRAJAX 

Reacties : 829

complimenten, altijd mooie stukken.