Het middagje wel

Columns Door: Herr Schültenbrau op 17 nov 2008

Zow, dat was me het middagje wel.

Om te beginnen was het voor het eerst dat ik in de Arena aanwezig was op het moment dat Ajax in eigen huis PSV versloeg in competitieverband, maar gistermiddag was er meer dan dat alleen. Meer beleving dan wedstrijd, hoewel dat wellicht vreemd klinkt. Alles begon natuurlijk met het herdenken van de voormalig materiaalman van Ajax: Sjakie Wolfs. Daarna ging het echter los: goed los. Het team uit de lampenstad deed voor zichzelf het licht uit; nog voordat de scheidsrechter floot voor de aftrap.

Ik zal niet opnieuw beginnen over m’n gebruikelijke overdosis bierproducten op wedstrijddagen. Daarover heb ik het al te vaak gehad en ik druk mezelf er ongewild mee in een Bonnie St. Claire-hoek. Doe mij maar een fruitsappie (tuurlijk Schult...)
Toen ik gisterochtend in metrolijn 50 in m'n hoofd de voorbeschouwing deed, concludeerde ik dat mijn vertrouwen in de voetbalmiddag ver te zoeken was. Ik zag het bekerfiasco in Volendam voor me en ik weet hoe geniepig en slim de Eindhovenaren hier doorgaans zakken vol punten wegkapen. Geen reden dus om te verwachten dat het spitsloze Ajax dit nu ineens zou winnen. Gelukkig heb ik er weinig verstand van.

Het klinkt misschien overdreven en sentimenteel, maar toch denk ik dat Sjakie Wolfs gisteren de wedstrijdscore bepaalde. De minuut stilte was het kantelmoment voor de wedstrijd, terwijl het eerste fluitsignaal nog moest klinken. De minuut stilte was namelijk een schaamteloze minuut gevuld met kabaal. In eerste instantie afkomstig uit het PSV-vak, helaas reageerden hierop te veel Ajacieden en was het eerbetoon geen eerbetoon. Vanaf de tweede ring op de noordzijde kon ik goed horen dat het PSV-publiek zelfs siste tijdens het rouwmoment. Toen scheidsrechter Blom floot voor het begin, zat de Ajax-aanhang, als reactie op het wangedrag uit Eindhoven, er direct fel op. Het leek de spelers mee te slepen. De PSV’ers in het uitvak die zich eerder zo bijdehand toonden, konden slechts stoïcijns aanschouwen.

Mag ik normaals een applaus voor Urby en voor Enoh. Na vorig seizoen schreef ik Urby definitief af; hij miste wat mij betreft de power, de wil om te winnen, de Ajax-houding. Wederom zat ik fout (hoewel je er niet omheen kunt dattie vorig jaar rampzalig speelde). Urby speelde gistermiddag z’n beste pot ooit in het Ajax-shirt, durf ik te beweren. Ook de rentree van de Kameroenees Enoh bleef niet onopgemerkt. Als een Amsterdamse Essien borstelde hij het middenveld schoon en kwamen de creatieve mensen uit Eindhoven er niet aan te pas. Enoh een schop verkopen? Dan loop je vijf minuten later zelf mank. Zo is Enoh.

Maar eigenlijk verdient elke Ajacied een compliment. Wat kun je anders met 4-1? Het mooiste moment van de wedstrijd had echter niks met het voetbal zelf te maken, maar met de vlag voor Sjakie, die tijdens de tweede helft voor de tweede keer getoond werd. Ditmaal op Zuid, ditmaal geen schreeuwende boeren maar een voorsprong op het scorebord ter illustratie. Toch een waardig afscheid, en Sjakie werd luid toegezongen.

Inmiddels was de bravoure in het uitvak geheel verdwenen. Blijken het dus toch acteurs, die ‘supporters’ uit Brabant, die voorafgaand aan de wedstrijd het hoogste woord hadden. Achteraf gezien is elk woord dat aan hen gespendeerd wordt er een te veel.

Amsterdam is weer trots, misschien voor lang, misschien voor even. Laten we ingetogen genieten.

Sjakie bedankt.

Share |

17 november 2008 16:44 | Thijs A F C A

Reacties : 76

Prachtig stuk man, Bedankt Sjakie, Deze is voor jou!!!

17 november 2008 16:47 | RoodWitbrilletje

Reacties : 1114

Herr S. u schrijft veel betere stukkies met een sappie in het lichaam!
Helemaal maar dan ook voor de volle 100% eens met de tekst en Urby is inderdaad 'wonderbaarlijk' goed geworden.
Proost!

17 november 2008 16:48 | Edith-Zw.