Zo af en toe maken we een praatje. Omdat we allebei liefhebbers zijn. Liefhebbers van het spel en ook van de sfeer. Zaterdag in de rust van Ajax – Groningen stond hij er weer. Ik verheug me op een mooie conversatie met de gebruikelijke ingrediënten: voetbal en passie. Maar hij begint zijn gesprek heel anders: “Zou hier in omgeving een fabriek staan waar ze waardeloze maar bovenal dezelfde zangers produceren?” Hij kijkt minachtend naar het veld waar een soort van Hazes-imitator poogt de sfeer te verhogen.
“Dat kan niet anders,” reageer ik enigszins verbijsterd. “Hij klinkt hetzelfde als een vijftigtal voorgangers die het ook niet lukte om sfeer te maken. Het zal wel een vriendje uit de stal van Wim Bohnen zijn. Anders kan ik niet plaatsen.”
Wim Bohnen. Meneer 'Arena laat je horen' vervangt sinds dit seizoen om onbegrijpelijke redenen Floor Thoolen bij het noemen van de thuisploeg. Ik heb het niet zo op Bohnen. Zijn demagogische manier van presenteren past niet. Dat hoort thuis in een Duits stadion. Wij hebben Floor Thoolen en niemand die daar ooit commentaar op heeft geleverd. Zijn 'Ons aller Ajax' klinkt toch wat overtuigender dan 'Arena laat je horen'. Sfeer maken we zelf, daar hebben we geen bijschnabbelende Telegraaf-medewerker voor nodig.
Derderangs C-artiesten hebben we ook niet nodig. Voor de zoveelste keer klinkt in de Arena een tenenkrommende uitvoering van ' De Vlieger'. Dit valt al lang niet meer onder amusement. Nee, dit is een rechtstreekse belediging voor het aanwezige publiek. Laat het lekker bij die grappige kleine voetballertjes in de rust en haal desnoods Disco Alberti weer van stal. En indien er een artiest moet optreden; dan graag alleen van A-kwaliteit.
Mijn gesprekspartner blijft doorzagen. “Zouden de machines in die fabriek alleen voluptueuze zangers produceren?” Auw, daar raakt hij een gevoelig onderwerp. Hij kijkt naar mijn buik en zegt verontschuldigend. ,,Ach, dan heb je nog iets om op terug te vallen als je wordt ontslagen. Ik weet niet hoe je zingt, maar zijn plaats kan je in ieder geval moeiteloos overnemen,” en hij wijst op de zanger die net klaar is met z'n weinig verrassende repertoire.
M'n rustmaatje is al verdwenen voordat ik kan zeggen dat ik dergelijke verzoeken altijd naast me neer zou leggen. Opdat we in de rust weer gewoon over voetbal en passie kunnen praten.
Die knakker was idd een kneus eerste klasse. Op een gegeven moment moest het publiek meegaan zingen...je kon haast een speld horen vallen. Top stukkie, St-Een!
Vanaf ons vak was het een gnoompie die wat stond te loeien, absoluut nutteloos,sfeerloos, zonde van het geld wat zo'n 'zangert' van honderd in een dozijn toch nog kost.
Zo af en toe maken we een praatje. Omdat we allebei liefhebbers zijn. Liefhebbers van het spel en ook van de sfeer. Zaterdag in de rust van Ajax – Groningen stond hij er weer. Ik verheug me op een mooie conversatie met de gebruikelijke ingrediënten: voetbal en passie. Maar hij begint zijn gesprek heel anders: “Zou hier in omgeving een fabriek staan waar ze waardeloze maar bovenal dezelfde zangers produceren?” Hij kijkt minachtend naar het veld waar een soort van Hazes-imitator poogt de sfeer te verhogen.
