Het belang van Felix

Columns Door: St-Een op 5 sep 2008

Waar gaat dat heen, St-Een? Iedereen liep naar Van Basten. Ik schat een mannetje of twintig. Het was in de tijd dat snorren een soort bikkelharde doordouwersmentaliteit symboliseerden. Ophof, Schoenaker, Wouters; dat soort types. Felix Gasselich was de uitzondering op de regel. De balvaardige technicus had niet zo'n aanloop als Van Basten. Der Felix kon rustig de tijd voor je nemen. Hij beloonde je met een kort praatje. Ik pareerde in mijn beste Sendung mit der Maus-deutsch. Zijn snor krulde en onthulde een glimlach.

Het gesprekje was voor mij het begin van een eeuwigdurende sympathie. Net geen liefde. Felix werd mijn positieve cultheld. Ik heb genoten van die korte momenten dat de -voor Oostenrijkse begrippen- onnavolgbare bewegingen van Gasselich werden vertoond.

Op verjaardagspartijen of tijdens een dom potje banken, ik verdedigde Gasselich trouw. Hij bracht weinig, maar was mijn persoonlijke vriend na dat korte gesprek. Voor vrienden ga je door het vuur.

Van Basten was jammergenoeg geen vriend van me. Hij had wel keurig geposeerd voor een foto en met de spelerskaarten was hij meestal ruimhartig. Praten deed je niet met hem. Misschien omdat ik niet durfde.

Hij was dan wel geen vriend, hij was wel mijn held. Als toeschouwertje achter het doel bij Ajax-Red Boys Differdange verdacht ik hem van buitenaardse krachten. Met z'n kopbal die later de Europa Cup 2 naar Amsterdam haalde, promoveerde hij tot mijn religieus leider.

Toch worden de spelers door Van Basten meer afgeschermd dan ooit tevoren. Terwijl die korte contacten met de spelers heel belangrijk zijn. Om je fans en jezelf te belonen met eeuwige liefde. Of sympathie.