Van Basten aan de horizon

Columns Door: Herr Schültenbrau op 12 jun 2008

Het hele land is EK. Omtrent de clubs is het momenteel redelijk stil, maar indirect worden er nu al dingen duidelijk. In het geval van Ajax is het Europees Kampioenschap zeer belangrijk voor de komende maanden, of zelfs jaren, gezien de bondscoach. Zo'n EK is leuk en zeker als Nederland het goed doet; iedereen viert feest en de naweeën van alcohol zijn doorgaans zelfs op de werkvloer terug te vinden. Maar ook op zo'n feest van verbroedering mis ik het rood en wit. Dús ik moest even langsgaan.

Eigenlijk weinig bijzonders die dag. Toch was ik vrij vroeg, zon in m'n gezicht, tikkie te warm gekleed: mooi ochtendweer. Ik stapte uit bij metrohalte Standvliet en zag dat de helft van het trainingsveld een grote zandbak was, waar bulldozers en graafmachines in bezig waren. Op zich niks noemenswaardigs. Toch was ook dit al een plan van Van Basten, van wie ik twee dagen eerder nog zo genoot vanwege z'n toewijding, fanatisme en manier van juichen. Het, slechte, kunstgrasgedeelte van het trainingsveld maakt plaats voor natuurgras. Prima.

Terwijl ik door het hek keek, vroeg ik me af of het huidige Nederlands elftal qua formatie en speelstijl een realistische voorprojectie is van het Ajax van volgend voetbaljaar. Natuurlijk zal het beschikbare spelersmateriaal essentieel zijn bij dat soort keuzes. Een voorbereidingsperiode bestaat immers niet voor niks; een coach test en probeert dingen uit. Toch zou het kunnen, het zóú kunnen. Marco is dus al een beetje aanwezig in Amsterdam, zij het niet in lijfelijke zin.

Na een minuut of tien vond ik het mooi geweest. Eigenlijk al belachelijk lang, aangezien er niets boeiends gebeurde. Ik kreeg het gevoel alsof er wel eens veel dingen bij Ajax zouden kunnen veranderen. Naast de mutaties die al bekend zijn natuurlijk, zoals Aegon, maar ook de nieuwe trainersstaf, het vernieuwde bestuur en de plannen aangaande de Toekomst. Ook zonder de komst van Cruijff gaat er een flinke bezem door de varkensstal, want ongegeneerd noem ik het Ajax van het afgelopen jaar zo (waarom mag, nee het móét, duidelijk zijn). Ondanks dat, kan ik het gevoel van een gemiste kans door het uitblijven van Cruijffs visie niet onderdrukken. Dat is echter persoonlijk.

Vanuit de metro kon ik een korte blik de Arena inwerpen. Daar werd geklust aan een podium. Speciaal voor Bon Jovi. Voor mij een reden om me voorlopig nog even bezig te houden met het EK. Na de concerten, festijnen en andere kinderfeestjes kom ik wel weer langs. Gelukkig zie ik het silhouet van San Marco al aan de horizon. En er is niet eens een verrekijker voor nodig.