Het Finalegevoel

Het finalegevoel bestaat voor mij uit slechts herinneringen met andere teams. Teams op het WK, of in de Champions League. Finales die mij heugen zijn Liverpool tegen Milan, die pot vergeet ik nooit weer. 0-3, 3-3 en Liverpool, mijn Liverpool, won de cup. Andere finalegevoelens. De finale van het vorige WK. Italië - Frankrijk. De wedstrijd van Zidane. De wedstrijd van Materazzi.

Het finalegevoel bestaat voor mij ook uit verhalen. Van mijn oma, bijvoorbeeld. Over hoe rustig het toch wel niet was in '88. Ze heeft toen een stukje over de snelweg gefietst, vertelde ze trots. Voetbal interesseerde haar niet. Maar die anekdotes zorgen er wel voor dat ik een beeld vorm van hoe een Oranje finale er aan toe zal gaan. Nederland ligt plat.

Voor even.

Want na het onvermijdelijke laatste fluitsignaal springt Nederland de lucht in. De dijken zijn voor even niet meer nodig. Nederland loopt een polonaise. Handen op of om de schouders. Doelpunten werden er gemaakt. Spanje scoorde niet. Maarten was fantastisch, Mark was leep, Wesley was legendarisch en Arjen was het goudhaantje. Luid scanderen we ‘Bertje bedankt', terwijl we ons duurgekochte bier de hemel in werpen.

En ik? Ik zit ergens. Op straat, op een stoel. Buiten. Ik zie die grote oranje meute hun feestje vieren. En ik geniet. Ik denk aan de wedstrijden tegen Denemarken. Japan. Kameroen. Slowakije. Brazilië. Uruguay. Ik denk aan de finale. Hoe heeft het ooit zover kunnen komen? Wat ben ik al verwend, op mijn leeftijd. Ik denk aan mijn oma die niet meer over de snelweg fietst, maar inmiddels vast rustig op bed is gaan liggen.

Ik geniet van de feestende mensen. Ik geniet van ons land. Ik geniet van ons Oranje. Van onze jongens. Ik geniet van het finalegevoel. En ik pink alvast een traantje weg.

Share |

Er zijn nog geen reacties geplaatst.