“Gaan we al?” vroeg met de toon van een drammend kind. Monsieur Exportbier schudde wederom zijn hoofd. “Kom op man. Er wordt zelfs weer getraind in Amsterdam. Dat Nederlands elftal speelt toch als een stel natte dagbladen.” Maar ook mijn verweer mocht niet baten. Ik voel me hier in Zuid-Afrika inmiddels een beetje als een verloren Fransman die niet naar huis mag.
Nu we het trouwens toch over die Fransen hebben; hier in mijn Zuid-Afrikaanse hotel gaat het gerucht dat Louis van Gaal de nieuwe bondscoach van die omhooggevallen haantjes wordt. Ik kwam eerder deze week Ribery tegen in de hotellift en die mompelde zoiets als ‘Project Bayernse lobby’. Ik zie het wel voor me hoor, Louis die verkleed als Franse wijnboer het Parijse bordes beklimt en de woorden “Nous sommes de beste!!!” over de Champs-Élysées laat galmen.
Maar na drieënhalve week Zuid-Afrika heb ik gewoon heimwee. De presentatie van het nieuwe Ajax-thuisshirt is bijvoorbeeld compleet langs me heen gegaan. Wel grappig trouwens; laatst kreeg ik onder het mom van supportersfeedback enkele ontwerpen van het nieuwe thuistenue onder ogen. Om aan te geven welk ontwerp ik het mooist vond, omcirkelde ik mijn favoriet. Door de andere zette ik een groot kruis, maar dat hebben die jongens bij Adidas toch anders geïnterpreteerd. Rare goochems.
Ik ben klaar met het per vliegtuig heen en weer reizen. Ik ben klaar met zowel de vuvuzela als de Jabulani en ik ben klaar met de afgrijselijke speelstijl van het Nederlands elftal. Het is net alsof ik naar PSV in een oranje tricot zit te kijken. Gelukkig sambaat Brazilië onze jongens vrijdag naar huis en kan ik me weer focussen op ons heerlijk aanvallend spelende Ajax. Al zou het me niets verbazen als Monsieur Exportbier ook de finale wil meepakken en mij zodoende verplicht te blijven. Misschien dat als ik Sepp Blatter even flink beledig, ik dit land uit wordt gezet.
Want eerlijk is eerlijk. Dat hele WK is één grote grap, toch? Engeland-Duitsland werd vergald door dat onterecht niet toegekende doelpunt en dat verpest eigenlijk direct het hele toernooi. En die Blatter maar schuiven. In mijn optiek is Blatter de Ron Jeremy van de voetbalwereld; namelijk een enorme lul. Het moet voor Oude Baas Blatter wel een geruststellend idee zijn dat zijn veel jongere vrouw nooit de publiciteit kan zoeken met een sextape van hun tweetjes. Blatter duldt ten slotte nergens camera’s…
Toen ik gistermiddag in het Durban Stadium zat, zag ik Jack van Gelder op het veld de voorbeschouwing verzorgen. Na afloop van de wedstrijd vroeg ik Jack of het echt zo gevaarlijk was in het stadion. Jack begreep echter niets van mijn vraag en reageerde geërgerd. Toch begrijp ik niet waarom hij dan een bodyguard bij zich had. Bleek het Winston Bogarde. Grappig man! Ik had dat oortje er blijkbaar zelf bij gefantaseerd!
Trouwens, die Yolanthe Gebouwd van Karkasbergen zat bij de wedstrijd Nederland-Slowakije schuin voor me op de tribune. Nadat ik haar een droptoffeetje aanbood, ging het gesprek al snel over diamanten koetjes en gouden kalfjes. Ik feliciteerde haar met de mooie assist en de goal van vriendjelief Wes. Zij wees mij vooral op zijn gereinigde aura. Ik wil graag weer naar mijn Ajax toe (dus Nederland moet naar huis) en dus stelde ik mezelf aan haar voor, als zijnde een Nederlandse, buitenechtelijke – maar erfgename – zoon van Sepp Blatter. Dat bleek een meesterzet. Een Oranje/Wesley Sneijder-rel hangt in de lucht. Zij kwam ’s avonds namelijk direct langs bij mijn hotel en ging zelfs mee naar mijn hotelkamer. En ik ben juist een voorstander van camera’s op de doellijn, als u begrijpt wat ik bedoel. Proost!
“Gaan we al?” vroeg met de toon van een drammend kind. Monsieur Exportbier schudde wederom zijn hoofd. “Kom op man. Er wordt zelfs weer getraind in Amsterdam. Dat Nederlands elftal speelt toch als een stel natte dagbladen.” Maar ook mijn verweer mocht niet baten. Ik voel me hier in Zuid-Afrika inmiddels een beetje als een verloren Fransman die niet naar huis mag.
