We zijn los! Nadat die oersaaie toernooi-opvullandjes als Frankrijk en Italië eindelijk naar huis gebonjourd (en geciaociao'd) zijn, kunnen de grote jongens laten zien wat ze kunnen. Hartstikke mooi natuurlijk, drie gewonnen wedstrijden in de poulefase, maar dat had mijn tante Annie ons van tevoren ook wel kunnen vertellen.
Op de 0-1 van Robin van Persie reageerde ik ongeveer net zo als bij een vierde Ajax-doelpunt in de Arena tegen pak-'m-beet De Graafschap. Zo'n laf handje in de lucht, een verveeld 'jeuhhh' en voor de vorm sta ik ook nog maar even op. Wel zo gezond als ik even daarvoor nog een bittergarnituurtje naar binnen heb zitten harken. Want laten we elkaar nou geen nepsupporter noemen: tot nu toe was het allemaal wel een beetje... saai.
Je merkt het gewoon, het 'blij doen' is nog allemaal wat te geforceerd. Op het NOS-journaal werden na de wedstrijd nog wat supporters geïnterviewd. Onwijs balen dat ze negen uur in het vliegtuig hadden gezeten en bovendien 2.500 euro hadden afgetikt voor zo'n prutswedstrijd, maar ze bleven stelselmatig ontkennen dat het weer retesaai was. "Nee, geweldig, 2-1 tegen Kameroen, werkelijk ongelofelijk, lekker toch, drie gewonnen, heerlijk!" Om hun haarscherpe analyse kracht bij te zetten gingen ze twee minuten als een stel teletubbies met ADHD voor de camera op-en-neer springen, daarbij quasi-intelligente leuzen roepend als 'jeuuuulelelelele ohohehehuuuhhhhh'. Totdat de camera uit gaat natuurlijk, dan kunnen ze ineens weer normaal verder wandelen.
Wat een verschil met twee jaar geleden. Wat was dat mooi, op die Bundesplatz in Bern. Die totale euforie! Ongelofelijk. En wat mooi om te zien dat wij die typisch Hollandse cultuur uitdragen in het buitenland. Duizenden dronken malloten die in een brulshirt staan te 'jalalala'en' met een bos penen op hun hoofd. En die Zwitsers vonden het práchtig! Heb nog nooit zo debiel hoeven doen om respect en waardering te oogsten. Stond je daar in een wanstaltige leeuwenhose dronken op één of andere klotetoeter te blazen, om daarna gewoon wat onverstaanbare klanken uit te braken. En die locals stonden daar dan met tranen in de ogen: "Hulde! Fantastisch! Wat geweldig! Kom volgend jaar terug!"
En dan die wedstrijd hè. Met 20.000 man op zo'n plein, tijdens het Wilhelmus brul je je stembanden kapot en de vaderlandsliefde stroomt door elke vezel van je lichaam. Bam, 1-0! Gekkenhuis. Vlak voor de 2-0 helemaal, net een biertje à vier euro gehaald... Van Persie kopt die bal door de handen van de Franse keeper en tergend langzaam rolt die bal in het doel. In die seconde besefte ik: 'Als ik dit biertje niet weggooi krijg ik het over mezelf heen'. Helaas dachten duizenden landgenoten daar exact hetzelfde over en kreeg ik een moessonregen van bier over me heen van heb-ik-jou-daar. En dat doelpunt van Robben was natuurlijk helemaal ongelofelijk. Nog balend van die 2-1 keek iedereen naar een onmogelijke hoek, een onmogelijke bal en een onmogelijk doelpunt. *rrrrrk*, dat heerlijke geluid van een bal tegen het net. Iedereen keek anderhalve seconde vol ongeloof naar het scherm.
In die anderhalve seconde gaan er duizend dingen door je heen. Is dit echt? Zat-ie er nou in? Vanuit die hoek? Staan we nu echt met 3-1 voor tegen Frankrijk? Is dit... Ja?! Jaaaaaa! En die totale waanzin op zo'n plein, daar zit je dan toch tien uur voor in de auto. Je pakt een willekeurige buurman vast en gilt in z'n gezicht: Jaaaaa! Robben!!! Het is 3-1!!!
Vreemd altijd dat iedereen de doelpuntenmaker en tussenstand naar elkaar gilt op zo'n moment. Alsof iemand op zo'n plein net op dat moment een goed boek aan het lezen is, verstoord opkijkt en vraagt: "Wat? Dat meen je niet! Is het al 3-1 joh? Wat leuk, en wie heeft 'm gemaakt?" Nee, niets van dat al. Iedereen is één met elkaar, wij als klein landje vernederen die vervelende Fransen en we kunnen de hele wereld aan.
Die euforie mis ik, vooralsnog. Want laten we eerlijk zijn, zo'n Nederland-Japan verliep dan toch wel anders. Zo'n wedstrijd dat je na drie minuten al op de klok kijkt van 'pfff, hoe lang nog', je na tien minuten oude sms'jes gaat zitten lezen en je in de rust bij de toiletten in de spiegel kijkt en denkt 'waar heb ik nou eigenlijk net naar zitten kijken?'
Gelukkig is dat verleden tijd. Jetzt geht's los, zoals de Duitsers dat zo romantisch kunnen verwoorden. Aanstaande maandag, 16.00 uur, alles oder nichts. Der Tod oder die Gladiolen. Een kaskraker, een titanenstrijd, d'r auf oder d'r unter, een tegenstander-van-formaat, eindelijk, na al die jaren weer: Knock-out, er wordt historie geschreven en we zijn er weer bij: Nederland - Slowakije. Totale euforie!
We zijn los! Nadat die oersaaie toernooi-opvullandjes als Frankrijk en Italië eindelijk naar huis gebonjourd (en geciaociao'd) zijn, kunnen de grote jongens laten zien wat ze kunnen. Hartstikke mooi natuurlijk, drie gewonnen wedstrijden in de poulefase, maar dat had mijn tante Annie ons van tevoren ook wel kunnen vertellen.
