Het heeft een paar jaar, een indrukwekkend setje coaches (reputaties) en een kapitaal aan transfers gekost, maar ineens zag ik het. Progressie! Bij Ajax!
Sinds het laatste kampioenschap in 2004 hadden we eigenlijk alleen nog maar overlevingsvoetbal gezien. Met hier en daar een positieve uitschieter (PSV uit 1-5, PSV thuis 4-1, Fiorentina uit 0-1 en zo nog een paar toevalstreffers). Maar over het algemeen was het niet om aan te gluren.
Afgelopen donderdag verscheen er ineens een jong, zelfverzekerd en fris voetballend elftal ten tonele. Oké, er werd verloren van Juventus, maar dat was eigenlijk ook wel te verwachten. Ajax speelde beter, maar toch won de Italiaanse ploeg. Had je gegokt, dan was je met deze uitslag geen miljonair geworden.
Maar weet je? Het kan me eigenlijk niet eens zo heel veel meer schelen. Tuurlijk, donderdagavond en vrijdag had ik er ongelofelijk de pest in. Maar naarmate de dagen vorderde, begon het me te dagen. De wedstrijd had namelijk ook (en bovenal) positieve punten voort gebracht.
Ten eerste. Die goal van Sulejmani biedt perspectief voor zijn verdere ontwikkeling. Dat ‘ie de rest van de wedstrijd onzichtbaar was, geeft niet. Zijn doelpunt was fantastisch.
Ten tweede, de manier waarop Ajax fris en onbevangen de tegenstander tegemoet zag, gaf hoop en vertrouwen voor de toekomst. Ik vond ze eigenlijk gewoon erg goed spelen en dat tegen een opponent van formaat. Petje af.
Ten derde, en dat is wat mij betreft dan ook de allergrootste winst van de afgelopen week; het verlies is op een uitstekende manier verwerkt.
Het grootste probleem van Ajax van de afgelopen jaren was een gebrek aan karakter. Welnu, dat je na een dergelijk teleurstellend resultaat alsnog Vitesse weet weg te blazen, zegt een hoop over de ploeg.
Vergelijk het met de competitiewedstrijden van Twente en PSV. Op papier speelde beide een makkelijker thuiswedstrijd tegen respectievelijk Willem II en Sparta. De hakken over de sloot van Twente en het puntverlies van PSV illustreren hoe een Europese wedstrijd je prestaties in de competitie kunnen dwarsbomen.
Ajax was afgelopen zondag echter bij vlagen fantastisch. Dat vind ik, na het pijnlijke verlies tegen de Italiananen midweeks, een prestatie van jewelste en het tekent de groei van het elftal.
Donderdag staat Juventus-uit op het programma. Misschien kunnen we verrassen. Waarschijnlijk niet. Het maakt niet uit. Ajax zit, na jaren te hebben gesputterd, weer een heel klein beetje in de lift. We zullen zien waar het eindigt. Voor nu geniet ik van het feit dat er weer op Ajax-waardige wijze gevoetbald wordt. Die prijzen komen vanzelf wel weer.
Laten we maar eens afwachten of ze morgen ook weer durven te voetballen.Het initiatief in uitwedstrijden is namelijk nog niet echt geweldig.Maar er gloort inderdaad hoop aan de horizon.
Eindelijk vooruitgang en dat is een mooi gezicht.
Ze hebben met hun spel van de laatste tijd zelfs het hart gewonnen van een vriend van me die niks met voetbal had. Maar hij keek een paar keer met me mee en begint zo langzaam aan fan te worden. Dat is een mooie illustratie van progressie van onze trots.
@ Orlando: Mag op zich wel minder negatief! Gisteren was wel weer een slechte(re) wedstrijd maar wel tegen Juventus en niet tegen Willem II ofzo!
Het is zwaar kut dat we niet door zijn, maar ik ga er wel vanuit dat we 010 ff zwaar overlopen in de finale van de beker...
Het heeft een paar jaar, een indrukwekkend setje coaches (reputaties) en een kapitaal aan transfers gekost, maar ineens zag ik het. Progressie! Bij Ajax!
