Vroeger werd er bij Ajax jaarlijks een keer of twee geroepen: “Wat goed is, komt snel.” Daarmee doelde men op de zoveelste jeugdspeler, die op zijn zeventiende of achttiende mocht debuteren in de hoofdmacht. Het verschil met nu? Deze debutanten werden in een swingend elftal ingebracht. De jonge voetballers mochten even ruiken aan het eerste bij een voorsprong van een nulletje of vier. De ongedwongenheid die hiermee gepaard ging, resulteerde vrijwel altijd in een goal.
Tegenwoordig stapt een debutant met een molensteen aan verwachtingen om de nek het veld op. Met Christian Eriksen is het al niet anders. Die arme gozer moet in de basis debuteren in een uitwedstrijd (NAC). Of erger nog, hij moet invallen tijdens een klassieker zonder uitpubliek, met een 1-1 stand op het bord. Wég ongedwongen karakter.
Debuteert een aankoop, dan liggen de verwachtingen zelfs nóg hoger. Gedurende winter- en zomerstop klikken we ons de hele dag een RSI aan transfernieuws, in de hoop dat de langverwachte verlosser het elftal komt versterken. “Wat goed is, haalt men van ver,” klinkt het de laatste jaren.
Het verleden heeft echter uitgewezen dat deze tactiek niet werkt. Althans, niet bij Ajax. Staan de letters in de naam van je club toevallig voor Philips Sport Vereniging, dan schijnt dat beter te lukken. Maar voor ons, eenvoudige godenzonen, biedt het sjacheren op de transfermarkt geen uitkomst.
De financiële crisis waarin Ajax zich bevindt, is dan ook een zegen. Dat klinkt misschien vreemd, maar dat is het allerminst. Ga maar na, in de afgelopen tien jaar werden er jaarlijks vele miljoenen stukgeslagen aan mislukte transfers. We kunnen wel stellen dat Ajax bepaald geen gelukkige hand van kopen heeft.
Wat dat betreft vind ik een compliment voor het huidige bestuur op zijn plaats. De afgelopen weken passeerden er in de media allerlei namen de revue, waaronder Braafheid, Mido en Boulahrouz. Bankzitters van Europese subtoppers dus. Het bestuur hield zijn poot stijf. De pijnlijke lessen die zijn geleerd door het aantrekken van spelers als Charisteas, Atouba, Urzaiz, Juanfran, Roger, Oleguer, Aissati, Kuffour en noem de hele colonne maar op, lijken - eindelijk - zijn vruchten te hebben afgeworpen.
Ik hoop dan ook écht dat Ajax de komende jaren geen cent meer te makken heeft. Dan wordt iedere transferperiode nét zo rustig als de afgelopen periode. Heerlijk. De focus op eigen jeugd wordt zo, al dan niet ingegeven door bittere noodzaak, weer prioriteit nummer één. En zo hoort het.
Nu nog een swingend elftal om ze in te laten debuteren.
Willem Schüngel
Mee eens. Maar om nu meteen Atouba, die twee wedstrijden heeft gespeeld af te kraken is onzinnig en het steeds maar neer sabelen van Oleguer begrijp ik helemaal niet.
Vroeger werd er bij Ajax jaarlijks een keer of twee geroepen: “Wat goed is, komt snel.” Daarmee doelde men op de zoveelste jeugdspeler, die op zijn zeventiende of achttiende mocht debuteren in de hoofdmacht. Het verschil met nu? Deze debutanten werden in een swingend elftal ingebracht. De jonge voetballers mochten even ruiken aan het eerste bij een voorsprong van een nulletje of vier. De ongedwongenheid die hiermee gepaard ging, resulteerde vrijwel altijd in een goal.
