Ajax is mijn grootste passie in het leven. De club neemt het grootste deel van mijn (vrije-)tijd in beslag en ik sta dat met alle liefde toe. Er gaat werkelijk geen dag voorbij dat ik niet even over het net surf, het sportkatern in de krant doorspit of op teletekst kijk om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws rondom mijn helden. Daarnaast probeer ik buiten de wedstrijden om regelmatig even naar de training te gaan kijken.
Ik plan mijn vakanties al jaren zo dat ik een of meerdere oefenwedstrijden of trainingen kan bezoeken. Maar mijn vakantie -net als de rest van mijn leven overigens, wees gerust- bestaat niet alleen uit Ajax. Zo mag ik ook graag lezen en probeer ik de Tour de France te volgen en vermaak ik mij prima met mijn cd- en dvd collectie. Muziek is naast Ajax toch wel een van mijn andere grotere passies.
En dus was ik erg verheugd om afgelopen maandag het concert van U2 in de Amsterdam Arena te kunnen bijwonen. Het erg prijzige kaartje dat ik kon bemachtigen leverde mij een plaats op de hoofdtribune op en jammer genoeg ook wat ver van het podium af. Maar dat mocht de pret niet drukken en het zou het geld dubbel en dwars waard worden.
Wat wél de pret enigzins mocht drukken is dat ik steeds in mijn kijkplezier gestoord werd door mensen die van hun plek heen en weer lopen om iets te drinken danwel eten te halen of om naar de wc te gaan. Daarnaast hebben de trappen in de Arena ook altijd een onmiskenbare aantrekkingskracht op de bezoekers. Ondanks herhaalde verzoeken van de aanwezige stewards de plaats op de tribune op te zoeken, stromen de trappen geleidelijk aan vol met volk dat zich schijnbaar niet kan of wil beseffen dat het zo je uitzicht verspert. Dat dan ook nog gepikeerd en soms zelfs vijandig reageert als je vriendelijk doch dringend verzoekt om als de sodemieter uit het beeld te gaan.
Wat dat aangaat is deze vorm van overlast een fenomeen dat zich blijkbaar niet louter manifesteert als Ajax speelt. Verder zag ik vrijwel voor het eerst een tot de nok toe afgeladen Arena -die in tegenstelling tot wat er zich bij wedstrijden van Ajax voordoet- wél tot op het laatst vol bleef. Stiekem hoop ik dat komend voetbalseizoen vaker mee te maken.
Ook dwaalde mijn gedachten even af naar het veld. De grasmat die de laatste tijd zo goed leek te gedijen maar nu twee concertdagen voor de kiezen krijgt en weer vervangen zal moeten worden, al zal dat wellicht al langer in de planning hebben gestaan. Terwijl het nieuwe veld met vijf wedstrijden (Amsterdam Tournament en Johan Cruijff Schaal) in drie dagen meteen weer op zijn donder krijgt. Speelt Ajax straks weer op een knollenveld, lekker dan.
Maar wat een geweldige show zag ik maandag! Support act Snowpatrol verzorgde de aftrap van dit spektakel en met hun fantastische performance wonnen ze in mij een nieuwe fan. De mannen van U2 zelf waren wederom fenomenaal en wisten met hun batterij aan hits en sublieme lichtshow mijn hart sneller te doen kloppen.
Vraag je echter naar mijn ultieme hoogtepunt van de avond na enkele uren muzikale extase, dan zeg ik je dat die voor mij pas ná het concert kwam. Op weg naar de uitgang ontwaarde ik Rasmus Lindgren en Jan Vertonghen in de menigte. Met een nonchalance alsof ik dagelijks bij hem over de vloer kom greep ik Rasmus bij de schouder en vroeg hem: "Ha die Rasmus! Goeie avond gehad?" En met een al even casual ogende knipoog: "Ha die Jan!". Heel kort wisselde ik met twee van mijn voetbalhelden van gedachten over de opgedane indrukken.
We waren het roerend met elkaar eens; Het was een ongelofelijke avond geweest.
Aan het einde van de roltrap nam ik met een vriendelijke klop op de schouders afscheid van Rasmus en Jan met de woorden: "Succes jongens, ik zie jullie vrijdag weer!" en gingen wij onze wegen. De Ajacieden wellicht nog nadromend over het concert, ik zo trots als een pauw dat ik die twee helden even heb ontmoet.
Tsja, wat dacht je dan dat mijn hoogtepunt van de avond geweest was? U2 is zonder enige twijfel de grootste rockband ter wereld en het was fantastisch om mee te maken maar toch ben en blijf ik vooral Ajacied hè? Voor Ajax blijft mijn hartje toch altijd het snelst kloppen...
Wat leuk om te lezen , dit. Ik zat namelijk gisteren een rij voor Rasmus en Jan en had min of meer dezelfde gedachten. Prachtig concert, nieuwsgierig naar hoe het zal zijn als de groene grasmat er ligt, en vooral: geinig om deze twee gasten als concertgangers te zien: meezingen, dansen, applaudisseren. Gewone leuke jongens. Straks staan ze op het veld en eten ze de graspollen op!
Ajax is mijn grootste passie in het leven. De club neemt het grootste deel van mijn (vrije-)tijd in beslag en ik sta dat met alle liefde toe. Er gaat werkelijk geen dag voorbij dat ik niet even over het net surf, het sportkatern in de krant doorspit of op teletekst kijk om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws rondom mijn helden. Daarnaast probeer ik buiten de wedstrijden om regelmatig even naar de training te gaan kijken.
