Een peukie met Bob

Columns Door: Ernst Jan Wilhelmis op 6 jun 2009

Een peukie met Bob We roken samen een peukie op z'n balkon. Bob is 74 jaar geworden en samen met enkele medewerkers van de Supportersvereniging Ajax komen we 'm persoonlijk feliciteren. Met een glimlach kijkt hij over het Amstelpark heen richting de Arena. Hij voelt zich gezegend dat z'n huis uitkijkt op z'n andere huis. ,,Prachtig hé jongen," zegt hij terwijl ik 'm een vuurtje geef.

Persoonlijk ken ik Bob nog maar kort. Zo nu en dan komt hij op de burelen van de SVA een bakkie koffie halen. Bij de eerste keer dat ik z'n hand schud voel ik me vereerd. Alsof ik kennismaak met Ajax zelf. Warm en gemeend.

De gezondheid van Bob is echter tanende. Alles gaat moeizamer en dat tergt hem zichtbaar. Het is voor ons reden om een dvd te maken voor z'n 74ste verjaardag. Een vijftal Ajacieden heeft een persoonlijke boodschap voor Bobby ingesproken. Begeleid door Happy Birthday van Frank Sinatra. Bobs held buiten het voetbal.

Na de vertoning is hij zichtbaar ontroerd. Er vloeit een traan bij de goede beul. ,,Wat een prachtige mensen zijn jullie allemaal," zegt hij terwijl de telefoon gaat. ,,David jongen, ik heb je net op televisie gezien. Prachtig!" Hij gebaart om de vijf minuten durende dvd nogmaals op te zetten. Met de hoorn in de lucht laat hij de gehele dvd inclusief Endts eigen poëtische felicitatie horen. Weer die traan.

Het balkonpeukie is halverwege en we praten honderduit over gras, voetbal en eeuwige liefde. Als de rookdampen zijn opgestegen volgt een rondleiding door het huis van Haarms. Het is een tweede Ajaxmuseum en misschien wel mooier. Ik voel me weer vereerd.

Vanochtend kreeg ik het sms'je dat er al een tijdje zat aan te komen. Bobby Haarms overleden. Deze keer vloeit er bij mij een traan. Ik denk terug aan dat peukie op z'n balkon. Een bijzonder dierbaar moment dat ik net zo hoog acht als een willekeurig succes van Ajax. Je was een prachtig mens Bob. Jij bent Ajax.