Onderonsje in mei

Columns Door: Hans Plaisier op 8 mei 2009

In grote tegenstelling tot vorige keer toen de donkere wolken boven beide hingen is het nu in Spanje zeer zonnig maar in Amsterdam dondert het. De lucht boven de Arena is alles behalve helder. Uiteraard volgt in zulke tijden altijd een telefoontje naar iemand die op een dag naar voren zal moeten stappen. Nu start echter het telefoonverkeer van de andere kant.

Spanje: “Waar ben je nu mee bezig? Dit had ik niet verwacht!”

Amsterdam: “Ik had dit zelf ook niet verwacht.”

Spanje: “Het probleem ligt niet zozeer bij jou, je had de structuur moeten veranderen. Als je twaalf trainers in elf jaar verslijt als club zijnde, zit er structureel iets mis en dat is fataal. Dat heb je nu zelf ervaren”.

Amsterdam: “Ik had geen connectie meer met de groep. Ik ben niet bij machte om de spelers en in grote mate de groep beter te maken en als team te leren spelen.”

Spanje: “Waarom heb je mij niet teruggeroepen?”

Amsterdam: “Dat was niet voldoende geweest. Ik zie nu wel in dat jij het moet oppakken maar dan wel met een ervaren trainer, een rot in het vak.”

Spanje: “Het gevoel zit diep erg diep, misschien passeer in de Arena binnenkort maar de bal ligt bij Ajax niet bij mij. Ik heb vorige keer ook de bal opgepakt maar toen was jij bang voor de gevolgen.”

Amsterdam: “Ik had je langer nodig dan gedacht.”

Spanje: “Neem rust, misschien pak ik het daar weer op, misschien…”

De hoorn werd aan beide kanten op het zelfde moment neergelegd. De man in Spanje pakte een glas drinken en met zijn rechterhand gleed hij over de linkerkant van zijn borst en keek omhoog en mompelde: “Het gevoel zit diep, dus wie weet.”